23/4/07

Γαία...





Μέσα στο Χάος, μόνη της η Γαία αναλογίζεται τη φοβερή κούραση της δημιουργίας. Σ' εκείνη πέφτει τώρα το φοβερό βάρος της Γέννησης ή της Γένεσης. Μετά τη γέννηση του Ουρανού, σίγουρα ένιωθε πιο ήσυχη. Με τη βοήθεια του έναστρου θόλου, θα μπορούσε να την καλύψει από παντού. Και όντας πιο σοφός θα μπορούσε να χρησιμεύσει κι ως κατοικία των αθανάτων.

Εκείνη όμως δεν είχε ολοκληρώσει την αποστολή της. Και πάλι δεν άντεχε μόνη της. Εδώ και κάποιους αιώνες, οι δυο τους φτιάχνουν σιγά - σιγά ολόκληρη οικογένεια. Έναν καινούργιο κόσμο.

Οι Τιτάνες έχουν μεγαλώσει πια. Ποιος να το πίστευε ότι αυτά τα έξι πανύψηλα παλικάρια και οι έξι λυγερόκορμες κοπέλες ήταν κάποτε τόσα δα μωρουδάκια. Αμ, οι Κύκλωπες; Κοτζάμ άντρες έγιναν πλέον. Δε φαίνεται να υπάρχει κάτι που δεν θα κατάφερναν να κάνουν. Μπορεί να είναι μονόφθαλμοι, μα είναι καλόψυχοι, τρυφεροί. Αχ, να τους έβλεπες παλιότερα πως πρόσεχαν τους μικρότερους Τιτάνες... Κι εκεί ξέρεις, στην καρδιά τους, κρύβεται όλη τους η δύναμη... Όχι σαν τους Γίγαντες που τώρα τελευταία έχουν γίνει υπερόπτες.... Βλέπεις, οι τέσσερις αδελφοί είναι οι μεγαλύτεροι αλλά και οι δυνατότεροι απ' όλους τους άλλους.

Όμως τη Γαία δεν τη νοιάζει. Αγαπάει το ίδιο όλα της τα παιδιά. Γι' αυτό και θυμώνει με τον Ουρανό. Τώρα τελευταία εκείνος έχει αρχίσει να φοβάται. Φοβάται για τη φοβερή του εξουσία. Το ξέρει πως κάποιος από τους γιους του θα τον εκθρονίσει κάποια μέρα. Γι' αυτό κάθε νεογέννητο το πετάει στα έγκατα της γης.

Δε μπορεί ο έρωτάς του για την εξουσία να είναι μεγαλύτερος από εκείνον που νιώθει για τα παιδιά του! Είναι παράλογο. Δεν το χωράει το μυαλό της. Κάτι πρέπει να κάνει. Δεν αντέχει άλλο εκείνον τον πόνο, πολύ τρομερότερο από εκείνον της γέννας, τη στιγμή που ξεριζώνεται ένα από τα παιδιά της από τη Ζωή. Κάτι πρέπει να κάνει.

Το σκέφτεται πολύ καιρό τώρα. Μέρες και νύχτες απασχολεί το μυαλό της μ' ένα πρόβλημα ζωής και θανάτου. Δυνατότητα για δεύτερη γνώμη δεν υπάρχει. Δε μπορεί καν να μοιραστεί τη σκέψη της με κάποιον... Δε μπορεί;

Ψάχνει μέσα της βαθιά για να βρει τι αισθάνεται και δε μπορεί να βρει άκρη. Το κουβάρι των σκέψεων και των συναισθημάτων της μπερδεύεται ολοένα. Τι να’ γινε άραγε ο δικός της έρωτας για τον Ουρανό; Εκείνος ο έρωτας που τότε τον έλεγε Ουράνιο. Κοίτα που κατέληξε... Πάνδημος θα μπορούσε να ονομαστεί τώρα. Κοινός, χαμηλός, φορτικός... Ήταν φοβερό.

Λάτρευε πάνω του οτιδήποτε διαφορετικό είχε από εκείνη. Εκείνη την αίσθηση της Ελευθερίας και της Αγνότητας. Ζήλευε εκείνη την ικανότητα των ματιών του ν' αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη διάθεσή του. Εκείνο το κρυστάλλινο γαλάζιο όταν χαιρόταν κι εκείνο το μοναδικό γκρίζο της λύπης του. Το βιολετί του πόθου του και το ξέθωρο γαλάζιο της ξεγνοιασιάς του. Ενθουσιαζόταν με την απλότητα της Ψυχής αλλά και το μεγαλείο του Πνεύματός του. Το Ένστικτο του δε, αλάθητο. Άλλωστε ήταν κι ο μόνος που μπορούσε να προβλέπει το μέλλον.

Ίσως τελικά να μην ήταν και τόσο σοφός... Η Σοφία προϋποθέτει σύνεση και περίσκεψη. Κι εκείνος δε φαινόταν να σκέφτεται λογικά πλέον. Εκτός αν γνωρίζει κάτι που εκείνη αγνοεί... Μπα, δε μπορεί. Αν υπήρχε κάτι σημαντικό, θα της το έλεγε. Όχι, αυτό δε μπορεί να συνεχιστεί. Η απόφασή της έχει πια παρθεί. Και δεν θα κάνει πίσω.

________________________________________________________________________________


Διστάζουν. Αν είναι δυνατόν, διστάζουν. Διστάζουν μπροστά στην απόφαση να βάλουν ένα τέλος σε αναρίθμητα εγκλήματα. Δείχνουν να είναι πιο σημαντικά γι' αυτούς τα μικροσυμφέροντα της οικογένειας των Ουρανίδων, παρά το μέλλον εκείνης που θα ονομαστεί Ανθρωπότητα. Διστάζουν, ακούς;

Είχε μιλήσει πια με όλους. Κανείς τους δεν είχε το κουράγιο να τα βάλει με τον Γεννήτορα και προστάτη τους. Το βλέπει πως κατά βάθος, όλοι τους συμφωνούν πως είναι άδικο. Όμως δεν μπορούν, λένε, να το κάνουν αυτό. Τους φαίνεται ανήκουστο. Να του μιλήσουμε. Να το συζητήσουμε. Μα δεν καταλαβαίνουν πως εκείνη, η μάνα και γυναίκα του έχει προσπαθήσει τα πάντα...

Κουρασμένη πια, η Γαία βρίσκεται σε απόγνωση. Κρύβει το πρόσωπό της στις χούφτες της, λες κι έτσι θα είναι πιο ασφαλής. Τους είπε να φύγουν. Όλοι τους μακριά της. Στα μάτια τους έβλεπε την ανησυχία. Μήπως τρελάθηκε; Κι όμως πρέπει να μείνει μόνη της να σκεφτεί. Οφείλει στον εαυτό της να βρει τη δύναμη να το κάνει. Νιώθει όμως τόσο μόνη... Και τόσο γριά...


Πάντως έχουν δίκιο. Δεν είναι εύκολο να αντιταχτείς στον πατέρα. Ίσως και να μην είναι δίκαιο καν το γεγονός ότι τους το ζητάει. Εκείνη. Η μάνα. Ναι, τώρα το βλέπει πιο καθαρά. Χρειάζεται φοβερή δύναμη για κάτι τέτοιο. Έχουν δίκιο. Μα από την άλλη μεριά, ο Ουρανός ξέρει πως κάποιος από τους γιους του θα τον εκθρονίσει κάποια στιγμή. Δεν μπορεί να πέφτει έξω...

Ποιος όμως;...
________________________________________________________________________________

Ακόμα ένα παιδί. Για τον Ουρανό μια από εκείνες τις ζεστές νύχτες, που ένιωθε τη φλόγα να τον κυριεύει. Ξάπλωσε πλάι στη γυναίκα του. Κι η ελπίδα, το μοναδικό φως στην απόγνωση της Γαίας, ήταν εκείνη που την έσπρωξε να τον αγκαλιάσει, να τον χαϊδέψει, να τον νιώσει για άλλη μία φορά άντρα της, εραστή της, σύντροφό της στη Δημιουργία.

Και σήμερα ακόμα ένα παιδί. Μόνη της το γέννησε πίσω από τα βράχια, κοντά στη θάλασσα. Το μουρμούρισμα των κυμάτων την παρηγορούσε στους πόνους της γέννας. Και το θαύμα της ζωής, πήρε ξανά σάρκα και οστά. Και μαζί, άλλο ένα έγκλημα. Βλέπεις ήταν αγόρι. Ένα πανέμορφο, ήσυχο, μελαχρινό αγόρι. Και στα μάτια του Ουρανού ένας ακόμα κίνδυνος για τη δύναμή του.

Ακόμα ένα νεκρό παιδί.

Εκδίκηση. Απ' το μυαλό της περνάει συνέχεια η λέξη εκδίκηση. Φαντάζει δικαιοσύνη. Κάποιος πρέπει να πάρει εκδίκηση για όλα της τα νεκρά παιδιά. Και ψάχνει, ψάχνει συνεχώς, στύβει το μυαλό της να βρει τον τρόπο.

Η απελπισία της έχει μετατρέψει πια τον έρωτά της για εκείνον σε απέραντο μίσος. Κι αυτό το μίσος μέσα της είναι τόσο μεγάλο και τόσο στερεό, σαν ατσάλι. Και τη βασανίζει. Τη βαραίνει. Την κουράζει. Της στερεί τη ζωή. Ακριβώς όπως εκείνος στερεί τη ζωή στα παιδιά της. Το μυαλό της κάνει κύκλους. Κύκλους γύρω από την εκδίκηση.

Αυτό το μίσος την τυφλώνει. Δε σκέφτεται πια όπως παλιά. Δεν νοιάζεται πια για τη λύση του προβλήματος. Θέλει να τον καταστρέψει. Να τον εκμηδενίσει. Να του στερήσει ότι πολυτιμότερο. Ότι πολυτιμότερο...

- Μάνα!

Ο Κρόνος ήταν ο μόνος που είχε προσέξει την αλλαγή πάνω της. Ίσως πιο παρατηρητικός από τους άλλους, ίσως λιγότερο απορροφημένος από τα δικά του... Ίσως και να τον ένοιαζε περισσότερο από τους άλλους για τη Γαία, σαν πιο μικρός από όλους.

Σήμερα φαινόταν γερασμένη. Η όμορφή του μάνα φαινόταν εξαντλημένη. Μα πού είναι το μικρό; Πού μπορεί να το έκρυψε για να το προφυλάξ... Όχι, δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί να συνέβη πάλι...!

Κι όμως τα μάτια της τον διαβεβαίωναν πως έκανε ότι μπόρεσε. Πάλεψε με τον Ουρανό, σώμα με σώμα. Πολύ δυνατότερός της, εκείνος την ανάγκασε να μεριάσει πολύ γρήγορα. Πήρε το παιδί και...

Ένιωθε την οργή του να τον πλημμυρίζει. Ένιωθε τη φοβερή σκιά του Ουρανού, σαν απειλή για την ίδια του τη ζωή. Ώστε είχε δίκιο η Γαία. Τίποτα δεν θ' αλλάξει ποτέ, εκτός...

Χωρίς πολλά λόγια του εξήγησε αργά - αργά το σχέδιό της. Εκείνος συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι...

- Απόψε κιόλας.

Εκείνο το βράδυ, ο Ουρανός γύρισε σπίτι τους γεμάτος πόθο για τη Γαία. Επιτέλους τέλειωσε κι αυτή η δοκιμασία της γέννας... Πλάγιασε πάνω της, φαρδύς - πλατύς. Ήταν η προσωποποίηση του τέλειου άντρα. Τι περισσότερο θα μπορούσε να ποθήσει οποιαδήποτε γυναίκα...

Το ατσάλινο δρεπάνι ήταν φτιαγμένο με όλο το μίσος της ψυχής της Γαίας. Ήταν λαξευμένο με όλες της τις σκέψεις κι όλους της τους φόβους. Εκείνο το βράδυ στο χέρι του Κρόνου, άστραψε στο φως των αστεριών, μία και μοναδική φορά. Λίγο πριν πέσει...



(1992 ή 93... Δεν είχα τότε σημειώσει και δε θυμάμαι πια...)

8/4/07

Ernesto Che Guevara - ένα όνομα για κάθε πόδι...


Όσο κι αν προσπαθώ, δε μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς ήρθε ο Ερνέστο στη ζωή μου... Πρέπει να έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που η Αμέλια τον βρήκε, μωρό ακόμα, καταγρατζουνισμένο και έχοντας χάσει το ένα του πόδι, να αναζητά σπίτι να μείνει...
Δεν ήταν ούτε για μένα εύκολη εποχή εκείνη... Έτσι, με έναν ιδιαίτερο δικό μας τρόπο, πρακτικά βρήκαμε ο ένας τον άλλον...
Ήταν ένας ιδαίτερος γάτος... Ήταν... Ναι, δεν είναι πια... Χθες το βράδυ πέθανε.
Ο Ερνέστο ήταν η οικογένειά μου... Εκείνος με άκουγε εκείνα τα βράδια που τέλειωνα από τη δουλειά κι έφτανε ένα από κείνα τα ιδιαίτερα νιαουρίσματά του για να ξεχαστώ από τη λαίλαπα της ημέρας, απλά χαϊδεύοντάς τον... Είχα πάντα την αίσθηση πως με άκουγε, πως καταλάβαινε τι έλεγα και πώς ένιωθα κάθε φορά...
Ίσως να φαίνεται χαζό, ή ν'ακούγεται υπερβολικό, μα για μένα σήμερα είναι ημέρα πένθους, κι ας είναι η κυριακή της Ανάστασης...
Σε λίγο η μέρα τελειώνει... Μα ο Ερνέστο δεν θα τελειώσει ποτέ μέσα μου...
Καλή σου νύχτα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα...
(Έχω βαρεθεί πια με τόσο θάνατο γύρω και μέσα μου... Ξεχείλισα νεκρούς...)

3/1/07

ΑΠΑΝΕΜΙΑ

Οδός Θόλου 4....


Δεν περίμενα πολλά. Ίσως, τώρα που το σκέπτομαι, να μην περίμενα απολύτως τίποτα. Άλλωστε είχα να πάω σχεδόν 10 χρόνια. Και 10 χρόνια είναι ολόκληρη ζωή. Μα εκεί φαίνεται πως ο χρόνος κινείται διαφορετικά....

Μουσική άκουσα. Καθαρή μουσική. Άκουσα μπουζούκι από ψυχής... Και φωνές εκ βαθέων... Όχι όλοι. Μα εκείνοι οι λίγοι - πάντα οι μη δήθεν ήταν και θα είναι λίγοι - άξιζαν, κι αξίζουν να πάει και να ξαναπάει κανείς. Να πάω και να ξαναπάω...

Μόνο τα τραγούδια του Μάνου του Χατζιδάκι ίσως λίγο να έλειψαν... Σε λίγους πάλι, όχι σε όλους... Αλλά ξέρω πως έχουν όντως αλλάξει τα χρόνια....

Πώς να ευχαριστήσω για τόσο συναίσθημα; Πώς να κοινωνήσω την αίσθηση; Ήταν αποκάλυψη για μένα μετά από τόσα χρόνια....


Ευχαριστώ Μιχάλη...


(*Ο Μιχάλης Καραχάλιος είναι ο άνθρωπος που παίζει μπουζούκι στην Απανεμιά... Και παίζει με την ψυχή του...)

2/1/07




Μου λείπει εκείνη η θάλασσα....

17/12/06




Γέμισε η μερα σκέψεις...



Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ονειρεύτηκα, από την τελευταία φορά που αφέθηκα... Πάνε αιώνες από εκείνη την ατόφια χαρά που πλάταινε τις αγκαλιές, κι ομόρφαινε τον κόσμο... Είναι μικρή τούτη η ζωή και σκέπτομαι πάντα κείνη την κουβέντα του ποιητή "σα να'χαν ποτέ τελειωμό οι καημοί και τα πάθια του κόσμου"...

Τεράστια φαίνεται πια κείνη η φιλοδοξία της ευτυχίας... Υπερφίαλη, υπερβολική... Δεν προσδοκώ άλλο από στιγμές πλέον... Κι ας μην παύω να ελπίζω μέσα μου σε μια πληρέστερη ευτυχία, γνωρίζω πιά την ανάγκη μου να μην πληρώνεται η έλλειψη, να διατηρείται ανοιχτή η επιθυμία...

"...μας βαραίνουν οι φίλοι, που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν..."

Γέμισε η μέρα σκέψεις.... Και στίχους... Και ποιητές... Μετά από πολυ καιρό, σα να ηρέμησε για λίγο η θάλασσα... Ο θάνατος πάντα παρών, μέσα στη ζωή μου... Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, σκέπτομαι...

Σα να ξεκουράστηκα μέσα μου... Σα να ηρέμησα... Κι ας κρατήσει μιά στιγμή, όσο διαρκεί μια λάμψη, και πάλι αξίζει... Πάντα άξιζε η στιγμή για μένα... Λες κι είχαμε ποτέ και κάτι άλλο από μια στιγμή... Μόνο που παλιά βάφτιζα τη στιγμή ελπίδα... Τώρα μόνο τη γεύομαι... Δεν είναι κι άσχημα...

Μαθαίνοντας κάθε μέρα να πεθαίνω, συνεχίζω να φιλοδοξώ να μάθω να ζω....

29/7/06


Εκείνης...


* Μισοτελειωμένη η λέξη απόμεινε ξεχασμένη πάνω στο τραπέζι σα λεκές από δάκρυ... Κουρελιάστηκε πια το περήφανο "σ'αγαπάω" στη δίνη του καιρού... Πονάει να θυμάται κανείς...

* Με τι να ξεπλύνεις τις φωτογραφίες από τη σκόνη του καιρού;.....

* Σιωπές και μυστικά. Κακοφορμισμένη υγρασία πληγής. Σε ώχρα ο πίνακας και σε αποσύνθεση. Αστραφτερό το καθαρό νερό και κοφτερή η αλήθεια.

* Έρωτας είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις... Την ίδια σου την έλλειψη...

* Είναι παράξενο... Στο πλέριο φως βλέπω καλύτερα με μισόκλειστα μάτια... Δεν αντέχουν τα μάτια το φως των πραγμάτων... Να ο μυστικισμός κι η μύηση του φωτός...

* Τελικά μόνο ο έρωτας μπορεί να αντισταθμίσει το θάνατο... Ανάσα μοιρασμένη στα δυο... Πού να χωρέσει ο θάνατος;....

* Έπιασε να φυσάει κι ανακατεύει την ψυχή μου...

* Κάθησα εδώ στα μάρμαρα να καπνίσω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας... Η σκέψη μου τριγυρνά σα σκόνη που σκαρώνει εφήμερα σκίτσα στη ράχη της ηλιακτίδας..

* Αγκαλιές σαν παιδιά κρεμασμένα σε συρματοπλέγματα... Απελπισία βράχου... Μοναχικοί διάλογοι για την αξία της σιωπής... Συντροφικότητα εντόμων... Ζαλίζομαι...

* Ίσως τελικά για να δεις πιο καθαρά να πρέπει να δακρύσεις...

* Ψυχανάλυση. Αίσθηση αναρρίχησης σε βράχο. Σκαρφαλώνω, παλεύω το βράχο, έρ(π)ωμαι, με μόνη ασφάλεια λέξεις-καρφιά. Πόσο δυνατές μπορεί να είναι άραγε οι λέξεις;....

* Γέμισα, ξεχείλισα ανθρώπους... Σκέψεις, ιδέες, κλάματα, πληγές, ελλείμματα, γράμματα και καημούς... Ανάσα ζητώ κι ένα μονάκριβο φωταγωγό να ανθίσω.....

* Το πανάρχαιο παιχνίδι της γητειάς μοιάζει πιά θέατρο σκιών και ιστός της γυναίκας αράχνης... Βαθιά ανάσα και βουτιά στο πουθενά... Νεκρή φύση...

* Κι όμως... Μια διαφορική εξίσωση μπορεί να έχει πολλές λύσεις....

* Τσίγγος οι λέξεις, αντηχούν την ουσία του κενού της πραγματικότητας... Άδειο κουτί από μπισκότα, ξέχειλο απ'τα γράμματα κάποιου πεθαμένου από χρόνια εραστή...

* Πικράθηκε η μέρα από τη σιωπή... Σίγασε το φως και το καλοκαίρι έχασε τη λάμψη του... Γιατί:...

* Εικόνες φλού πίσω από φίλτρα πολύχρωμων, δηλητηριωδών αερίων σχηματίζουν το παζλ μιας ζωής που αναρωτιέσαι πως γίνεται να είναι η δική σου...

* Ξύλινες μπαλαρίνες, στάχτη των ρόδων και στραβίνσκυ... Άγαρμπο γήτεμα αισθήσεων κι ο κόσμος κρατάει την ανάσα του στις μύτες μιας και μόνης στιγμής....

* Κυοφορώντας τις στέρεες αυταπάτες που ανασκουμπώθηκαν να με βοηθήσουν να ζήσω, γέννησα πάλι σβησμένα μάτια κι η φωνή μου αυτοπυρπολύθηκε....


Αυτή την εποχή το φως δε φτάνει για ν'ανασάνω... Δε ξεδιψάει αυτές τις μέρες ούτε η θάλασσα... Το νερό σύχασε στη στέρνα κι η σκέψη σώπασε πια τις κραυγές της... Τα σύνορα του σοβαρού και του γελοίου έπαψαν κι οι άνθρωποι έσβησαν βιαστικά το βλέμμα τους στην αποβάθρα του τραίνου... Δεν έχω λόγια πια...
28 IV 05

Έφτιαξα μάσκα, είπε και χαμογέλασε. Μάσκα ομορφιάς. Μάσκα από φύλλο χρυσού. Επιθανάτια, χαμογελαστή μάσκα κι από μέσα το πρόσωπο να σαπίζει, να χάνεται σιγά-σιγά. Μια όμορφη νεκρική μάσκα και λίγο βενετσιάνικη. Κλεμμένη από το καρναβάλι. Να μη φαίνεται ποια είναι, να μη φαίνεται αν είναι. Κατά τα άλλα το άρωμά της γέμιζε το γραφείο. Μήπως η αποσύνθεση είναι προχωρημένη;
21 VII 05

Εκείνος παρατήρησε πως δεν τον λέει ποτέ με το όνομά του. Κι εκείνη αναρωτιέται γιατί άραγε. Πόσες φορές έχει φωνάξει ένα έπιπλο, ένα τραπέζι με το όνομά του, αναλογίζεται γελώντας. Σηκώνει τα μάτια της. Την κοιτάζω πολύ σοβαρά κι αρχίζει να κλαίει. Πόσο μόνη νιώθει κοντά του. Τόσο έξυπνη και τόσο πληγωμένη...
24 VI 05

18/5/06



Εκείνη...

Κοιτάζει... Από ψηλά... Την πόλη... Μόνη της... Παίρνει βαθιά ανάσα... Και σκέπτεται...


Πεντέλη...

Χαζεύοντας από ψηλά την Αθήνα... Θυμάσαι;...

Μου λείπεις...

24/2/06


Κι άλλες λέξεις....

sabaah el herr = καλημέρα
chams = ήλιος
alb = καρδιά
amar = φεγγάρι
nezum = αστέρια
malik = βασιλιάς
nour = φως
haq = αλήθεια
Λέξεις....

αλυσάχνη
ακροσταλιά
ψαύω
ουρανόψαρο
ευωχία
καλλιπεύκη
θράψαλα
πεφταστέρι
το σμαραγδί
το ουρανί χρώμα

"χάθηκες στον ουρανό των γαλάζιων πληγών" (έγραψε ο Μιχάλης φέτος κάπου κοντά στο τέλος του Ιανουαρίου...)

11/2/06


Ονειρεύτηκα πως οδηγούσαμε παράλληλα δυο γρήγορα αυτοκίνητα… Μαύρο το δικό μου… Το δικό σου κατακόκκινο, φλογάτο… Η αντίστροφα… Σχεδόν δεν έβλεπα το δρόμο, μα όλο και πάταγα το γκάζι… Προσπαθούσα να διακρίνω το πρόσωπο σου όλο αγωνία… Έβλεπα μόνο ένα ζευγάρι υπέροχα μεγάλα μάτια κι ένα καθησυχαστικό χαμόγελο… Υπήρχε κι ένα ζήτημα ζωής και θανάτου… Διάχυτη η αίσθηση πως είτε σκοτωθώ, είτε ζήσω, παραμένει αδιάφορο… Νόημα είχε μόνο εκείνο το βλέμμα, εκείνο το χαμόγελο και να συνεχίσω το δρόμο… Στο ερώτημα «Μα που πηγαίνω;» ξύπνησα… 27.ΙΧ.2003
Θα'θελα να'μουν εκείνη...
Και τι δε θα'δινα να ήμουν εκείνη...

Αντίθεση...

Ανυπότακτα μάτια πυρετού / Βεντάλιες θρυμματίζουν τη μέρα
Λικνίζουν τη σκέψη / Ποντίζουν το συναίσθημα
Αναμοχλεύουν τα χαμόγελα της προσμονής / Στα καντηλέρια του έρωτα

Πόθου στηρίγματα, σκαλωσιές / Σκαρφαλώματα κι ανάσες
Ακουμπίσματα κι έπειτα γκρεμοί / Μια πάνω και μια κάτω
Πόσο τιμάται η γαλήνη; / Πώς κοινωνείς το μοίρασμα;

Οιδίποδας δρομέας / Αντιγόνη τυφλή
Σκεπάσματα υδραργύρου / Βουβές φωνές άρνησης
Στίξεις στο άπειρο / Που ηχούν στο κενό

Προσανάμματα στοργής / Κάρβουνα σε θύελλα
Διάτρητα μυαλά θέλγουν / Χαμένα σε υδάτινους καθρέφτες
Πως συναντάς εκείνο που είσαι; / Πώς κρύβεται το βλέμμα απ’ το είδωλό του;

Σκοτεινές ερημιές πάμφωτης σκέψης / Φλεγόμενοι ψίθυροι κρυστάλλων
Ορύγματα γέλιου και πανικού / Αναστάτωση αρμονικών φωνημάτων
Πόσες γυναίκες είμαι; / Άλγος εμβρύων

25.ΙΧ.2003