Όσο κι αν προσπαθώ, δε μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς ήρθε ο Ερνέστο στη ζωή μου... Πρέπει να έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που η Αμέλια τον βρήκε, μωρό ακόμα, καταγρατζουνισμένο και έχοντας χάσει το ένα του πόδι, να αναζητά σπίτι να μείνει...
Δεν ήταν ούτε για μένα εύκολη εποχή εκείνη... Έτσι, με έναν ιδιαίτερο δικό μας τρόπο, πρακτικά βρήκαμε ο ένας τον άλλον...
Ήταν ένας ιδαίτερος γάτος... Ήταν... Ναι, δεν είναι πια... Χθες το βράδυ πέθανε.
Ο Ερνέστο ήταν η οικογένειά μου... Εκείνος με άκουγε εκείνα τα βράδια που τέλειωνα από τη δουλειά κι έφτανε ένα από κείνα τα ιδιαίτερα νιαουρίσματά του για να ξεχαστώ από τη λαίλαπα της ημέρας, απλά χαϊδεύοντάς τον... Είχα πάντα την αίσθηση πως με άκουγε, πως καταλάβαινε τι έλεγα και πώς ένιωθα κάθε φορά...
Ίσως να φαίνεται χαζό, ή ν'ακούγεται υπερβολικό, μα για μένα σήμερα είναι ημέρα πένθους, κι ας είναι η κυριακή της Ανάστασης...
Σε λίγο η μέρα τελειώνει... Μα ο Ερνέστο δεν θα τελειώσει ποτέ μέσα μου...
Καλή σου νύχτα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα...
(Έχω βαρεθεί πια με τόσο θάνατο γύρω και μέσα μου... Ξεχείλισα νεκρούς...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου