
Ονειρεύτηκα πως οδηγούσαμε παράλληλα δυο γρήγορα αυτοκίνητα… Μαύρο το δικό μου… Το δικό σου κατακόκκινο, φλογάτο… Η αντίστροφα… Σχεδόν δεν έβλεπα το δρόμο, μα όλο και πάταγα το γκάζι… Προσπαθούσα να διακρίνω το πρόσωπο σου όλο αγωνία… Έβλεπα μόνο ένα ζευγάρι υπέροχα μεγάλα μάτια κι ένα καθησυχαστικό χαμόγελο… Υπήρχε κι ένα ζήτημα ζωής και θανάτου… Διάχυτη η αίσθηση πως είτε σκοτωθώ, είτε ζήσω, παραμένει αδιάφορο… Νόημα είχε μόνο εκείνο το βλέμμα, εκείνο το χαμόγελο και να συνεχίσω το δρόμο… Στο ερώτημα «Μα που πηγαίνω;» ξύπνησα… 27.ΙΧ.2003
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου