ΕΚΕΙΝΗ...: 2006

17/12/06

Γέμισε η μερα σκέψεις...

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ονειρεύτηκα, από την τελευταία φορά που αφέθηκα... Πάνε αιώνες από εκείνη την ατόφια χαρά που πλάταινε τις αγκαλιές, κι ομόρφαινε τον κόσμο... Είναι μικρή τούτη η ζωή και σκέπτομαι πάντα κείνη την κουβέντα του ποιητή "σα να'χαν ποτέ τελειωμό οι καημοί και τα πάθια του κόσμου"...

Τεράστια φαίνεται πια κείνη η φιλοδοξία της ευτυχίας... Υπερφίαλη, υπερβολική... Δεν προσδοκώ άλλο από στιγμές πλέον... Κι ας μην παύω να ελπίζω μέσα μου σε μια πληρέστερη ευτυχία, γνωρίζω πιά την ανάγκη μου να μην πληρώνεται η έλλειψη, να διατηρείται ανοιχτή η επιθυμία...

"...μας βαραίνουν οι φίλοι, που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν..."

Γέμισε η μέρα σκέψεις.... Και στίχους... Και ποιητές... Μετά από πολυ καιρό, σα να ηρέμησε για λίγο η θάλασσα... Ο θάνατος πάντα παρών, μέσα στη ζωή μου... Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, σκέπτομαι...

Σα να ξεκουράστηκα μέσα μου... Σα να ηρέμησα... Κι ας κρατήσει μιά στιγμή, όσο διαρκεί μια λάμψη, και πάλι αξίζει... Πάντα άξιζε η στιγμή για μένα... Λες κι είχαμε ποτέ και κάτι άλλο από μια στιγμή... Μόνο που παλιά βάφτιζα τη στιγμή ελπίδα... Τώρα μόνο τη γεύομαι... Δεν είναι κι άσχημα...

Μαθαίνοντας κάθε μέρα να πεθαίνω, συνεχίζω να φιλοδοξώ να μάθω να ζω....

29/7/06

Εκείνης...

* Μισοτελειωμένη η λέξη απόμεινε ξεχασμένη πάνω στο τραπέζι σα λεκές από δάκρυ... Κουρελιάστηκε πια το περήφανο "σ'αγαπάω" στη δίνη του καιρού... Πονάει να θυμάται κανείς...

* Με τι να ξεπλύνεις τις φωτογραφίες από τη σκόνη του καιρού;.....

* Σιωπές και μυστικά. Κακοφορμισμένη υγρασία πληγής. Σε ώχρα ο πίνακας και σε αποσύνθεση. Αστραφτερό το καθαρό νερό και κοφτερή η αλήθεια.

* Έρωτας είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις... Την ίδια σου την έλλειψη...

* Είναι παράξενο... Στο πλέριο φως βλέπω καλύτερα με μισόκλειστα μάτια... Δεν αντέχουν τα μάτια το φως των πραγμάτων... Να ο μυστικισμός κι η μύηση του φωτός...

* Τελικά μόνο ο έρωτας μπορεί να αντισταθμίσει το θάνατο... Ανάσα μοιρασμένη στα δυο... Πού να χωρέσει ο θάνατος;....

* Έπιασε να φυσάει κι ανακατεύει την ψυχή μου...

* Κάθησα εδώ στα μάρμαρα να καπνίσω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας... Η σκέψη μου τριγυρνά σα σκόνη που σκαρώνει εφήμερα σκίτσα στη ράχη της ηλιακτίδας..

* Αγκαλιές σαν παιδιά κρεμασμένα σε συρματοπλέγματα... Απελπισία βράχου... Μοναχικοί διάλογοι για την αξία της σιωπής... Συντροφικότητα εντόμων... Ζαλίζομαι...

* Ίσως τελικά για να δεις πιο καθαρά να πρέπει να δακρύσεις...

* Ψυχανάλυση. Αίσθηση αναρρίχησης σε βράχο. Σκαρφαλώνω, παλεύω το βράχο, έρ(π)ωμαι, με μόνη ασφάλεια λέξεις-καρφιά. Πόσο δυνατές μπορεί να είναι άραγε οι λέξεις;....

* Γέμισα, ξεχείλισα ανθρώπους... Σκέψεις, ιδέες, κλάματα, πληγές, ελλείμματα, γράμματα και καημούς... Ανάσα ζητώ κι ένα μονάκριβο φωταγωγό να ανθίσω.....

* Το πανάρχαιο παιχνίδι της γητειάς μοιάζει πιά θέατρο σκιών και ιστός της γυναίκας αράχνης... Βαθιά ανάσα και βουτιά στο πουθενά... Νεκρή φύση...

* Κι όμως... Μια διαφορική εξίσωση μπορεί να έχει πολλές λύσεις....

* Τσίγγος οι λέξεις, αντηχούν την ουσία του κενού της πραγματικότητας... Άδειο κουτί από μπισκότα, ξέχειλο απ'τα γράμματα κάποιου πεθαμένου από χρόνια εραστή...

* Πικράθηκε η μέρα από τη σιωπή... Σίγασε το φως και το καλοκαίρι έχασε τη λάμψη του... Γιατί:...

* Εικόνες φλού πίσω από φίλτρα πολύχρωμων, δηλητηριωδών αερίων σχηματίζουν το παζλ μιας ζωής που αναρωτιέσαι πως γίνεται να είναι η δική σου...

* Ξύλινες μπαλαρίνες, στάχτη των ρόδων και στραβίνσκυ... Άγαρμπο γήτεμα αισθήσεων κι ο κόσμος κρατάει την ανάσα του στις μύτες μιας και μόνης στιγμής....

* Κυοφορώντας τις στέρεες αυταπάτες που ανασκουμπώθηκαν να με βοηθήσουν να ζήσω, γέννησα πάλι σβησμένα μάτια κι η φωνή μου αυτοπυρπολύθηκε....

Αυτή την εποχή το φως δε φτάνει για ν'ανασάνω... Δε ξεδιψάει αυτές τις μέρες ούτε η θάλασσα... Το νερό σύχασε στη στέρνα κι η σκέψη σώπασε πια τις κραυγές της... Τα σύνορα του σοβαρού και του γελοίου έπαψαν κι οι άνθρωποι έσβησαν βιαστικά το βλέμμα τους στην αποβάθρα του τραίνου... Δεν έχω λόγια πια...

28 IV 05

Έφτιαξα μάσκα, είπε και χαμογέλασε. Μάσκα ομορφιάς. Μάσκα από φύλλο χρυσού. Επιθανάτια, χαμογελαστή μάσκα κι από μέσα το πρόσωπο να σαπίζει, να χάνεται σιγά-σιγά. Μια όμορφη νεκρική μάσκα και λίγο βενετσιάνικη. Κλεμμένη από το καρναβάλι. Να μη φαίνεται ποια είναι, να μη φαίνεται αν είναι. Κατά τα άλλα το άρωμά της γέμιζε το γραφείο. Μήπως η αποσύνθεση είναι προχωρημένη;

21 VII 05

Εκείνος παρατήρησε πως δεν τον λέει ποτέ με το όνομά του. Κι εκείνη αναρωτιέται γιατί άραγε. Πόσες φορές έχει φωνάξει ένα έπιπλο, ένα τραπέζι με το όνομά του, αναλογίζεται γελώντας. Σηκώνει τα μάτια της. Την κοιτάζω πολύ σοβαρά κι αρχίζει να κλαίει. Πόσο μόνη νιώθει κοντά του. Τόσο έξυπνη και τόσο πληγωμένη...

24 VI 05

18/5/06

Εκείνη...

Κοιτάζει... Από ψηλά... Την πόλη... Μόνη της... Παίρνει βαθιά ανάσα... Και σκέπτεται...

Πεντέλη...

Χαζεύοντας από ψηλά την Αθήνα... Θυμάσαι;...

Μου λείπεις...

24/2/06

Κι άλλες λέξεις....

sabaah el herr = καλημέρα
chams = ήλιος
alb = καρδιά
amar = φεγγάρι
nezum = αστέρια
malik = βασιλιάς
nour = φως
haq = αλήθεια

Λέξεις....

αλυσάχνη
ακροσταλιά
ψαύω
ουρανόψαρο
ευωχία
καλλιπεύκη
θράψαλα
πεφταστέρι

το σμαραγδί
το ουρανί χρώμα

"χάθηκες στον ουρανό των γαλάζιων πληγών" (έγραψε ο Μιχάλης φέτος κάπου κοντά στο τέλος του Ιανουαρίου...)

11/2/06

Ονειρεύτηκα πως οδηγούσαμε παράλληλα δυο γρήγορα αυτοκίνητα… Μαύρο το δικό μου… Το δικό σου κατακόκκινο, φλογάτο… Η αντίστροφα… Σχεδόν δεν έβλεπα το δρόμο, μα όλο και πάταγα το γκάζι… Προσπαθούσα να διακρίνω το πρόσωπο σου όλο αγωνία… Έβλεπα μόνο ένα ζευγάρι υπέροχα μεγάλα μάτια κι ένα καθησυχαστικό χαμόγελο… Υπήρχε κι ένα ζήτημα ζωής και θανάτου… Διάχυτη η αίσθηση πως είτε σκοτωθώ, είτε ζήσω, παραμένει αδιάφορο… Νόημα είχε μόνο εκείνο το βλέμμα, εκείνο το χαμόγελο και να συνεχίσω το δρόμο… Στο ερώτημα «Μα που πηγαίνω;» ξύπνησα… 27.ΙΧ.2003

Θα'θελα να'μουν εκείνη...
Και τι δε θα'δινα να ήμουν εκείνη...

Αντίθεση...

Ανυπότακτα μάτια πυρετού / Βεντάλιες θρυμματίζουν τη μέρα
Λικνίζουν τη σκέψη / Ποντίζουν το συναίσθημα
Αναμοχλεύουν τα χαμόγελα της προσμονής / Στα καντηλέρια του έρωτα

Πόθου στηρίγματα, σκαλωσιές / Σκαρφαλώματα κι ανάσες
Ακουμπίσματα κι έπειτα γκρεμοί / Μια πάνω και μια κάτω
Πόσο τιμάται η γαλήνη; / Πώς κοινωνείς το μοίρασμα;

Οιδίποδας δρομέας / Αντιγόνη τυφλή
Σκεπάσματα υδραργύρου / Βουβές φωνές άρνησης
Στίξεις στο άπειρο / Που ηχούν στο κενό

Προσανάμματα στοργής / Κάρβουνα σε θύελλα
Διάτρητα μυαλά θέλγουν / Χαμένα σε υδάτινους καθρέφτες
Πως συναντάς εκείνο που είσαι; / Πώς κρύβεται το βλέμμα απ’ το είδωλό του;

Σκοτεινές ερημιές πάμφωτης σκέψης / Φλεγόμενοι ψίθυροι κρυστάλλων
Ορύγματα γέλιου και πανικού / Αναστάτωση αρμονικών φωνημάτων
Πόσες γυναίκες είμαι; / Άλγος εμβρύων

25.ΙΧ.2003

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες βαριές αναμνήσεις
Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπότρεπτα ταξίδια
Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι σταμάτησε μέσα μου
Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη΄ μπορώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα ξένη.

Θά'ρθω μια μέρα, γυμνός απ'αγάπη και μίσος
Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ'οδηγό τη σιωπή μου και σύντροφο.
Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω.

(Μανόλης Αναγνωστάκης)

Αντιθεση...

Ανυπότακτα μάτια πυρετού / Βεντάλιες θρυμματίζουν τη μέρα / Λικνίζουν τη σκέψη / Ποντίζουν το συναίσθημα / Αναμοχλεύουν τα χαμόγελα της προσμονής / Στα καντηλέρια του έρωτα / Πόθου στηρίγματα, σκαλωσιές / Σκαρφαλώματα κι ανάσες / Ακουμπίσματα κι έπειτα γκρεμοί / Μια πάνω και μια κάτω / Πόσο τιμάται η γαλήνη; / Πώς κοινωνείς το μοίρασμα; / Οιδίποδας δρομέας / Αντιγόνη τυφλή / Σκεπάσματα υδραργύρου / Βουβές φωνές άρνησης / Στίξεις στο άπειρο / Που ηχούν στο κενό / Προσανάμματα στοργής / Κάρβουνα σε θύελλα / Διάτρητα μυαλά θέλγουν / Χαμένα σε υδάτινους καθρέφτες / Πως συναντάς εκείνο που είσαι; / Πώς κρύβεται το βλέμμα απ’ το είδωλό του; / Σκοτεινές ερημιές πάμφωτης σκέψης / Φλεγόμενοι ψίθυροι κρυστάλλων / Ορύγματα γέλιου και πανικού / Αναστάτωση αρμονικών φωνημάτων / Πόσες γυναίκες είμαι; / Άλγος εμβρύων 25.ΙΧ.2003

Οι κούφιοι άνθρωποι

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό

(Τ.Σ. Έλιοτ, 1925 - Μετάφραση Α. Νικολαϊδης)

THE HOWL - Allen Ginsberg

I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night, who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking in the supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of cities contemplating jazz, who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated, who passed through universities with radiant cool eyes hallucinating Arkansas and Blake-light tragedy among the scholars of war, who were expelled from the academies for crazy & publishing obscene odes on the windows of the skull, who cowered in unshaven rooms in underwear, burning their money in wastebaskets and listening to the Terror through the wall, who got busted in their pubic beards returning through Laredo with a belt of marijuana for New York, who ate fire in paint hotels or drank turpentine in Paradise Alley, death, or purgatoried their torsos night after night with dreams, with drugs, with waking nightmares, alcohol and cock and endless balls, incomparable blind; streets of shuddering cloud and lightning in the mind leaping toward poles of Canada & Paterson, illuminating all the motionless world of Time between, Peyote solidities of halls, backyard green tree cemetery dawns, wine drunkenness over the rooftops, storefront boroughs of teahead joyride neon blinking traffic light, sun and moon and tree vibrations in the roaring winter dusks of Brooklyn, ashcan rantings and kind king light of mind, who chained themselves to subways for the endless ride from Battery to holy Bronx on benzedrine until the noise of wheels and children brought them down shuddering mouth-wracked and battered bleak of brain all drained of brilliance in the drear light of Zoo, who sank all night in submarine light of Bickford's floated out and sat through the stale beer after noon in desolate Fugazzi's, listening to the crack of doom on the hydrogen jukebox, who talked continuously seventy hours from park to pad to bar to Bellevue to museum to the Brooklyn Bridge, lost battalion of platonic conversationalists jumping down the stoops off fire escapes off windowsills off Empire State out of the moon, yacketayakking screaming vomiting whispering facts and memories and anecdotes and eyeball kicks and shocks of hospitals and jails and wars, whole intellects disgorged in total recall for seven days and nights with brilliant eyes, meat for the Synagogue cast on the pavement, who vanished into nowhere Zen New Jersey leaving a trail of ambiguous picture postcards of Atlantic City Hall, suffering Eastern sweats and Tangerian bone-grindings and migraines of China under junk-withdrawal in Newark's bleak furnished room, who wandered around and around at midnight in the railroad yard wondering where to go, and went, leaving no broken hearts, who lit cigarettes in boxcars boxcars boxcars racketing through snow toward lonesome farms in grandfather night, who studied Plotinus Poe St. John of the Cross telep- athy and bop kabbalah because the cosmos instinctively vibrated at their feet in Kansas, who loned it through the streets of Idaho seeking visionary indian angels who were visionary indian angels, who thought they were only mad when Baltimore gleamed in supernatural ecstasy, who jumped in limousines with the Chinaman of Oklahoma on the impulse of winter midnight street light smalltown rain, who lounged hungry and lonesome through Houston seeking jazz or sex or soup, and followed the brilliant Spaniard to converse about America and Eternity, a hopeless task, and so took ship to Africa, who disappeared into the volcanoes of Mexico leaving behind nothing but the shadow of dungarees and the lava and ash of poetry scattered in fire place Chicago, who reappeared on the West Coast investigating the F.B.I. in beards and shorts with big pacifist eyes sexy in their dark skin passing out incomprehensible leaflets, who burned cigarette holes in their arms protesting the narcotic tobacco haze of Capitalism, who distributed Supercommunist pamphlets in Union Square weeping and undressing while the sirens of Los Alamos wailed them down, and wailed down Wall, and the Staten Island ferry also wailed, who broke down crying in white gymnasiums naked and trembling before the machinery of other skeletons, who bit detectives in the neck and shrieked with delight in policecars for committing no crime but their own wild cooking pederasty and intoxication, who howled on their knees in the subway and were dragged off the roof waving genitals and manuscripts, who let themselves be fucked in the ass by saintly motorcyclists, and screamed with joy, who blew and were blown by those human seraphim, the sailors, caresses of Atlantic and Caribbean love, who balled in the morning in the evenings in rose gardens and the grass of public parks and cemeteries scattering their semen freely to whomever come who may, who hiccuped endlessly trying to giggle but wound up with a sob behind a partition in a Turkish Bath when the blond & naked angel came to pierce them with a sword, who lost their loveboys to the three old shrews of fate the one eyed shrew of the heterosexual dollar the one eyed shrew that winks out of the womb and the one eyed shrew that does nothing but sit on her ass and snip the intellectual golden threads of the craftsman's loom, who copulated ecstatic and insatiate with a bottle of beer a sweetheart a package of cigarettes a candle and fell off the bed, and continued along the floor and down the hall and ended fainting on the wall with a vision of ultimate cunt and come eluding the last gyzym of consciousness, who sweetened the snatches of a million girls trembling in the sunset, and were red eyed in the morning but prepared to sweeten the snatch of the sun rise, flashing buttocks under barns and naked in the lake, who went out whoring through Colorado in myriad stolen night-cars, N.C., secret hero of these poems, cocksman and Adonis of Denver-joy to the memory of his innumerable lays of girls in empty lots & diner backyards, moviehouses' rickety rows, on mountaintops in caves or with gaunt waitresses in familiar roadside lonely petticoat upliftings & especially secret gas-station solipsisms of johns, & hometown alleys too, who faded out in vast sordid movies, were shifted in dreams, woke on a sudden Manhattan, and picked themselves up out of basements hung over with heartless Tokay and horrors of Third Avenue iron dreams & stumbled to unemployment offices, who walked all night with their shoes full of blood on the snowbank docks waiting for a door in the East River to open to a room full of steamheat and opium, who created great suicidal dramas on the apartment cliff-banks of the Hudson under the wartime blue floodlight of the moon & their heads shall be crowned with laurel in oblivion, who ate the lamb stew of the imagination or digested the crab at the muddy bottom of the rivers of Bowery, who wept at the romance of the streets with their pushcarts full of onions and bad music, who sat in boxes breathing in the darkness under the bridge, and rose up to build harpsichords in their lofts, who coughed on the sixth floor of Harlem crowned with flame under the tubercular sky surrounded by orange crates of theology, who scribbled all night rocking and rolling over lofty incantations which in the yellow morning were stanzas of gibberish, who cooked rotten animals lung heart feet tail borsht & tortillas dreaming of the pure vegetable kingdom, who plunged themselves under meat trucks looking for an egg, who threw their watches off the roof to cast their ballot for Eternity outside of Time, & alarm clocks fell on their heads every day for the next decade, who cut their wrists three times successively unsuccessfully, gave up and were forced to open antique stores where they thought they were growing old and cried, who were burned alive in their innocent flannel suits on Madison Avenue amid blasts of leaden verse & the tanked-up clatter of the iron regiments of fashion & the nitroglycerine shrieks of the fairies of advertising & the mustard gas of sinister intelligent editors, or were run down by the drunken taxicabs of Absolute Reality, who jumped off the Brooklyn Bridge this actually happened and walked away unknown and forgotten into the ghostly daze of Chinatown soup alley ways & firetrucks, not even one free beer, who sang out of their windows in despair, fell out of the subway window, jumped in the filthy Passaic, leaped on negroes, cried all over the street, danced on broken wineglasses barefoot smashed phonograph records of nostalgic European 1930s German jazz finished the whiskey and threw up groaning into the bloody toilet, moans in their ears and the blast of colossal steam whistles, who barreled down the highways of the past journeying to each other's hotrod-Golgotha jail-solitude watch or Birmingham jazz incarnation, who drove crosscountry seventytwo hours to find out if I had a vision or you had a vision or he had a vision to find out Eternity, who journeyed to Denver, who died in Denver, who came back to Denver & waited in vain, who watched over Denver & brooded & loned in Denver and finally went away to find out the Time, & now Denver is lonesome for her heroes, who fell on their knees in hopeless cathedrals praying for each other's salvation and light and breasts, until the soul illuminated its hair for a second, who crashed through their minds in jail waiting for impossible criminals with golden heads and the charm of reality in their hearts who sang sweet blues to Alcatraz, who retired to Mexico to cultivate a habit, or Rocky Mount to tender Buddha or Tangiers to boys or Southern Pacific to the black locomotive or Harvard to Narcissus to Woodlawn to the daisychain or grave, who demanded sanity trials accusing the radio of hypnotism & were left with their insanity & their hands & a hung jury, who threw potato salad at CCNY lecturers on Dadaism and subsequently presented themselves on the granite steps of the madhouse with shaven heads and harlequin speech of suicide, demanding instantaneous lobotomy, and who were given instead the concrete void of insulin Metrazol electricity hydrotherapy psychotherapy occupational therapy pingpong & amnesia, who in humorless protest overturned only one symbolic pingpong table, resting briefly in catatonia, returning years later truly bald except for a wig of blood, and tears and fingers, to the visible mad man doom of the wards of the madtowns of the East, Pilgrim State's Rockland's and Greystone's foetid halls, bickering with the echoes of the soul, rocking and rolling in the midnight solitude-bench dolmen-realms of love, dream of life a nightmare, bodies turned to stone as heavy as the moon, with mother finally ******, and the last fantastic book flung out of the tenement window, and the last door closed at 4. A.M. and the last telephone slammed at the wall in reply and the last furnished room emptied down to the last piece of mental furniture, a yellow paper rose twisted on a wire hanger in the closet, and even that imaginary, nothing but a hopeful little bit of hallucination ah, Carl, while you are not safe I am not safe, and now you're really in the total animal soup of time and who therefore ran through the icy streets obsessed with a sudden flash of the alchemy of the use of the ellipse the catalog the meter & the vibrating plane, who dreamt and made incarnate gaps in Time & Space through images juxtaposed, and trapped the archangel of the soul between 2 visual images and joined the elemental verbs and set the noun and dash of consciousness together jumping with sensation of Pater Omnipotens Aeterna Deus to recreate the syntax and measure of poor human prose and stand before you speechless and intelligent and shaking with shame, rejected yet con- fessing out the soul to conform to the rhythm of thought in his naked and endless head, the madman bum and angel beat in Time, unknown, yet putting down here what might be left to say in time come after death, and rose reincarnate in the ghostly clothes of jazz in the goldhorn shadow of the band and blew the suffering of America's naked mind for love into an eli eli lamma lamma sabacthani saxophone cry that shivered the cities down to the last radio with the absolute heart of the poem of life butchered out of their own bodies good to eat a thousand years.