27/8/07

Ένα ευχαριστώ... Ελάχιστο, μα ειλικρινές... Αν μη τι άλλο...

Σκέπτομαι τους πιλότους των πυροσβεστικών αεροπλάνων... Τους χειριστές των ελικοπτέρων που επιχειρούν όλες αυτές τις ημέρες... Τους πυροσβέστες... Τους εθελοντές... Τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν...
Στα αεροδρόμια, στα υπόστεγα, ένα shelter έχει μετατραπεί σε κοιτώνα... 8 ώρες επιχειρούν, 8 ώρες κοιμούνται... Μέσα στο αεροδρόμιο... Έχουν να δουν τους δικούς τους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες μέρες... Έχουν να πάνε σπίτια τους από την αρχή όλης αυτής της συμφοράς... Ούτε κουβέντα για καλοκαιρινές άδειες ή διακοπές...


Αυτούς τους ανθρώπους τους ξεχνάμε... Τους θεωρούμε γρανάζι του κρατικού μηχανισμού... Κι όμως δεν είναι... Όσοι έχουν μια ιδεά για το πως λειτουργούν τα πράγματα στην πολεμική αεροπορία, στις μονάδες που συνεργάζονται με την πυροσβεστική (βλέπε Ελευσίνα, κλπ.), αλλά και στο χώρο των εθελοντών (βλέπε πρόσκοποι, κλπ.) ξέρουν πολύ καλά πως αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν όχι επειδή είναι υποχρεωμένοι απέναντι σε κάποιον εργοδότη, μα επειδή αισθάνονται προσωπική την υποχρέωση να επιχειρήσουν... Καθήκον προς εαυτόν είναι... Αγάπη για τούτον τον τόπο που ονομάζουν πατρίδα... Και καθήκον προς τον συνάνθρωπο...

Οι αρχές που τους απαρτίζουν σαν ανθρώπους είναι που τους υποκινούν, κι όχι τα όποια - ελάχιστα για τις όποιες περιστάσεις - χρήματα που μπορεί να παίρνουν στο τέλος του μήνα, ή η - καμία - δόξα που αποκομίζουν από όσα - πολύ σπουδαία - καταφέρνουν... Άλλωστε ποιός από μας γνωρίζει τα ονόματα ή έστω τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων;...

Ένα ευχαριστώ να πούμε σε όλους τους - δεν είναι και πολλοί... Ένα ευχαριστώ, ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης κι ευγνωμοσύνης για αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν και δίνουν ότι είναι δυνατόν για να συγκρατήσουν, αν μη τί άλλο, ένα από τα τρομερότερα στοιχεία της φύσης... Τη φωτιά...

Ένα ευχαριστώ και σε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας... Κρατώ στο νού μου πως ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο έπεσε ενώ επιχειρούσε... Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε...
Κι ας ευχηθούμε να τελειώσει πια όλη αυτή η καταστροφή που βυθίζει τη χώρα μας στο πένθος... 63 ο αριθμός των νεκρών σήμερα... Και οι ζωντανοί χωρίς σπίτια, χωρίς ζώα ή δέντρα, χωρίς στέγη ή ασφάλεια για το χειμώνα... Τίποτε άλλο δε βρίσκω να πω τούτη την ώρα.

19/8/07

Για τους ονειρευτές της ημέρας... Πάνω σε ένα ξένο στίχο λοιπόν...

[Διάβαζα σε ένα post του Desperado στο www.lifo.gr/blogs/ κι έγραφε πως "οι ονειρευτές της ημέρας είναι επικίνδυνοι"...]

Ο χρόνος... Ο χρόνος επιταχύνεται - το βίωσα και το βιώνω συνεχώς - τα καλοκαίρια. Όλα πάνε πιο γρήγορα... Το ρολόι μου, ο θυμός, οι μέρες... Ακόμη και τα όνειρα. Διάβαζα πριν στο post του Desperado για τους ονειρευτές της ημέρας... Επανάσταση σκέφτηκα. Είναι επαναστατικό, σκέφτηκα, στις μέρες μας, να έχει κανείς τα κότσια να ονειρεύεται την ημέρα... Όπως έκανα όταν ήμουν παιδί...

Πάνε πολλά χρόνια από τότε... Πάνε χρόνια από τότε που το καλοκαίρι ήταν ατέλειωτο... Με θυμάμαι με τα λευκά που μου φόραγε η μάνα μου - και λειτουργούσαν σαν μπάλα φυλακισμένου - να παρατηρώ τις ηλιακτίδες που έπαιζαν με τη σκόνη εκείνα τα μεσημέρια που "κοιμάται ο πατέρας! να μην ακούσω κίχ γιατί αλίμονό σου!". Έτσι έμαθα να κάνω σιωπηλά σχεδόν τα πάντα... Ακόμα και οι σιωπηλοί μου οργασμοί, κρατούν από εκείνα τα μεσημέρια...

Ήταν οι ώρες που σκάλιζα τις βιβλιοθήκες τους, έψαχνα τα συρτάρια τους, ζωγράφιζα θάλασσες και καράβια με ξύλινα μολύβια, έκρυβα τα πράγματά μου για να μην τα καταστρέψει ο βάρβαρος μικρός αδελφός μου... Λίγο αργότερα, ήταν οι ώρες που ονειρευόμουνα τον ιππότη που θα έρθει με το άσπρο - συμπτωματικά άραγε άσπρο; - άλογο για να με πάρει μακριά από όλους αυτούς που "δεν με καταλαβαίνουν" και να με αποκαταστήσει στη θέση που μου έπρεπε... Εκείνη της πριγκίπισσάς του...

Εκείνα τα μεσημέρια, στο βασίλειο της σιωπής, διάβαζα Πηνελόπη Δέλτα και Ζωρζ Σαρή κι αργότερα ανακατεμένα Λουντέμη, Κρόνιν, Καζαντζάκη, Βερν, εφημερίδες, αλλά και τα S.A.S. βίπερ που ανακάλυπτα στις βιβλιοθήκες τους παραχωμένα κάτω από οικονομικά βιβλία ή πίσω από εγκυκλοπαίδειες... Τα βίπερ με πρωταγωνιστή τον περίφημο Μάλκομ - ιδιαίτερα γοητευτικό τον είχα φανταστεί από το κείμενο κάθε φορά - που οπωσδήποτε θα ήταν μελαχροινός, με εκφραστικά σκούρα μάτια και βαθιά αντρική φωνή... Κι απλός... Πολύ απλός... Και καταδεκτικός... Κι ευγενής... Και εγώ θα ήμουν - είπαμε! - η πριγκίπισσά του... Και όλα θα έρχονταν στη θέση τους επιτέλους...

Και ταξίδευα... Ονειρευτής της ημέρας... Κι ο κόσμος μου φαινόταν τόσο πολύπλοκος... Κι ήθελα όλα να τα μάθω, όλα να τα διαβάσω, όλα να τα ρωτήσω... Μα όχι τα μεσημέρια... Τα μεσημέρια σώπαινα κι ονειρευόμουν... Ξύπνια... Έναν κόσμο πιο όμορφο, πιο απλό, πιο δίκαιο... Έναν κόσμο φωτεινό, με θάλασσες και γοργόνες, με καλούς γέροντες που έλεγαν παραμύθια και ήταν σίγουρα - πέρα από κάθε αμφιβολία! - σοφοί...

Τώρα ο χρόνος επιταχύνεται - τα είπε ο Άλμπερτ, αλλά άντε να τα χωρέσει το μυαλό μου εμένα... Όλα πάνε τόσο γρήγορα... Σχεδόν δεν προλαβαίνω τη ζωή μου... Είναι στιγμές που με πάει και δεν την πάω... Κι όλο τρέχω να προλάβω... Εκτός από τα μεσημέρια του καλοκαιριού... Να περίπου όπως σήμερα... Ή όταν μιλάω με το φίλο μου το Γιώργο που είναι ζωγράφος, αλλά δυστυχώς αυτό δε γίνεται όσο συχνά θα ήθελα... Τότε, μπαίνουμε στον ονειρικό χρόνο... Τότε όλα πηγαίνουν όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν... Αργά και σταθερά... Και χρωματιστά και διάφανα... Και διαυγή... Κι ο κόσμος τότε γίνεται απλός... Απλός κι όμορφος... Όπως για κάθε - τυχερό - ονειρευτή της ημέρας...

Ευχαριστώ Desperado...

[Ο πίνακας είναι η Φανή του Μόραλη... Απλά υπέροχο...]