27/8/07

Ένα ευχαριστώ... Ελάχιστο, μα ειλικρινές... Αν μη τι άλλο...

Σκέπτομαι τους πιλότους των πυροσβεστικών αεροπλάνων... Τους χειριστές των ελικοπτέρων που επιχειρούν όλες αυτές τις ημέρες... Τους πυροσβέστες... Τους εθελοντές... Τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν...
Στα αεροδρόμια, στα υπόστεγα, ένα shelter έχει μετατραπεί σε κοιτώνα... 8 ώρες επιχειρούν, 8 ώρες κοιμούνται... Μέσα στο αεροδρόμιο... Έχουν να δουν τους δικούς τους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες μέρες... Έχουν να πάνε σπίτια τους από την αρχή όλης αυτής της συμφοράς... Ούτε κουβέντα για καλοκαιρινές άδειες ή διακοπές...


Αυτούς τους ανθρώπους τους ξεχνάμε... Τους θεωρούμε γρανάζι του κρατικού μηχανισμού... Κι όμως δεν είναι... Όσοι έχουν μια ιδεά για το πως λειτουργούν τα πράγματα στην πολεμική αεροπορία, στις μονάδες που συνεργάζονται με την πυροσβεστική (βλέπε Ελευσίνα, κλπ.), αλλά και στο χώρο των εθελοντών (βλέπε πρόσκοποι, κλπ.) ξέρουν πολύ καλά πως αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν όχι επειδή είναι υποχρεωμένοι απέναντι σε κάποιον εργοδότη, μα επειδή αισθάνονται προσωπική την υποχρέωση να επιχειρήσουν... Καθήκον προς εαυτόν είναι... Αγάπη για τούτον τον τόπο που ονομάζουν πατρίδα... Και καθήκον προς τον συνάνθρωπο...

Οι αρχές που τους απαρτίζουν σαν ανθρώπους είναι που τους υποκινούν, κι όχι τα όποια - ελάχιστα για τις όποιες περιστάσεις - χρήματα που μπορεί να παίρνουν στο τέλος του μήνα, ή η - καμία - δόξα που αποκομίζουν από όσα - πολύ σπουδαία - καταφέρνουν... Άλλωστε ποιός από μας γνωρίζει τα ονόματα ή έστω τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων;...

Ένα ευχαριστώ να πούμε σε όλους τους - δεν είναι και πολλοί... Ένα ευχαριστώ, ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης κι ευγνωμοσύνης για αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν και δίνουν ότι είναι δυνατόν για να συγκρατήσουν, αν μη τί άλλο, ένα από τα τρομερότερα στοιχεία της φύσης... Τη φωτιά...

Ένα ευχαριστώ και σε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας... Κρατώ στο νού μου πως ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο έπεσε ενώ επιχειρούσε... Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε...
Κι ας ευχηθούμε να τελειώσει πια όλη αυτή η καταστροφή που βυθίζει τη χώρα μας στο πένθος... 63 ο αριθμός των νεκρών σήμερα... Και οι ζωντανοί χωρίς σπίτια, χωρίς ζώα ή δέντρα, χωρίς στέγη ή ασφάλεια για το χειμώνα... Τίποτε άλλο δε βρίσκω να πω τούτη την ώρα.

19/8/07

Για τους ονειρευτές της ημέρας... Πάνω σε ένα ξένο στίχο λοιπόν...

[Διάβαζα σε ένα post του Desperado στο www.lifo.gr/blogs/ κι έγραφε πως "οι ονειρευτές της ημέρας είναι επικίνδυνοι"...]

Ο χρόνος... Ο χρόνος επιταχύνεται - το βίωσα και το βιώνω συνεχώς - τα καλοκαίρια. Όλα πάνε πιο γρήγορα... Το ρολόι μου, ο θυμός, οι μέρες... Ακόμη και τα όνειρα. Διάβαζα πριν στο post του Desperado για τους ονειρευτές της ημέρας... Επανάσταση σκέφτηκα. Είναι επαναστατικό, σκέφτηκα, στις μέρες μας, να έχει κανείς τα κότσια να ονειρεύεται την ημέρα... Όπως έκανα όταν ήμουν παιδί...

Πάνε πολλά χρόνια από τότε... Πάνε χρόνια από τότε που το καλοκαίρι ήταν ατέλειωτο... Με θυμάμαι με τα λευκά που μου φόραγε η μάνα μου - και λειτουργούσαν σαν μπάλα φυλακισμένου - να παρατηρώ τις ηλιακτίδες που έπαιζαν με τη σκόνη εκείνα τα μεσημέρια που "κοιμάται ο πατέρας! να μην ακούσω κίχ γιατί αλίμονό σου!". Έτσι έμαθα να κάνω σιωπηλά σχεδόν τα πάντα... Ακόμα και οι σιωπηλοί μου οργασμοί, κρατούν από εκείνα τα μεσημέρια...

Ήταν οι ώρες που σκάλιζα τις βιβλιοθήκες τους, έψαχνα τα συρτάρια τους, ζωγράφιζα θάλασσες και καράβια με ξύλινα μολύβια, έκρυβα τα πράγματά μου για να μην τα καταστρέψει ο βάρβαρος μικρός αδελφός μου... Λίγο αργότερα, ήταν οι ώρες που ονειρευόμουνα τον ιππότη που θα έρθει με το άσπρο - συμπτωματικά άραγε άσπρο; - άλογο για να με πάρει μακριά από όλους αυτούς που "δεν με καταλαβαίνουν" και να με αποκαταστήσει στη θέση που μου έπρεπε... Εκείνη της πριγκίπισσάς του...

Εκείνα τα μεσημέρια, στο βασίλειο της σιωπής, διάβαζα Πηνελόπη Δέλτα και Ζωρζ Σαρή κι αργότερα ανακατεμένα Λουντέμη, Κρόνιν, Καζαντζάκη, Βερν, εφημερίδες, αλλά και τα S.A.S. βίπερ που ανακάλυπτα στις βιβλιοθήκες τους παραχωμένα κάτω από οικονομικά βιβλία ή πίσω από εγκυκλοπαίδειες... Τα βίπερ με πρωταγωνιστή τον περίφημο Μάλκομ - ιδιαίτερα γοητευτικό τον είχα φανταστεί από το κείμενο κάθε φορά - που οπωσδήποτε θα ήταν μελαχροινός, με εκφραστικά σκούρα μάτια και βαθιά αντρική φωνή... Κι απλός... Πολύ απλός... Και καταδεκτικός... Κι ευγενής... Και εγώ θα ήμουν - είπαμε! - η πριγκίπισσά του... Και όλα θα έρχονταν στη θέση τους επιτέλους...

Και ταξίδευα... Ονειρευτής της ημέρας... Κι ο κόσμος μου φαινόταν τόσο πολύπλοκος... Κι ήθελα όλα να τα μάθω, όλα να τα διαβάσω, όλα να τα ρωτήσω... Μα όχι τα μεσημέρια... Τα μεσημέρια σώπαινα κι ονειρευόμουν... Ξύπνια... Έναν κόσμο πιο όμορφο, πιο απλό, πιο δίκαιο... Έναν κόσμο φωτεινό, με θάλασσες και γοργόνες, με καλούς γέροντες που έλεγαν παραμύθια και ήταν σίγουρα - πέρα από κάθε αμφιβολία! - σοφοί...

Τώρα ο χρόνος επιταχύνεται - τα είπε ο Άλμπερτ, αλλά άντε να τα χωρέσει το μυαλό μου εμένα... Όλα πάνε τόσο γρήγορα... Σχεδόν δεν προλαβαίνω τη ζωή μου... Είναι στιγμές που με πάει και δεν την πάω... Κι όλο τρέχω να προλάβω... Εκτός από τα μεσημέρια του καλοκαιριού... Να περίπου όπως σήμερα... Ή όταν μιλάω με το φίλο μου το Γιώργο που είναι ζωγράφος, αλλά δυστυχώς αυτό δε γίνεται όσο συχνά θα ήθελα... Τότε, μπαίνουμε στον ονειρικό χρόνο... Τότε όλα πηγαίνουν όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν... Αργά και σταθερά... Και χρωματιστά και διάφανα... Και διαυγή... Κι ο κόσμος τότε γίνεται απλός... Απλός κι όμορφος... Όπως για κάθε - τυχερό - ονειρευτή της ημέρας...

Ευχαριστώ Desperado...

[Ο πίνακας είναι η Φανή του Μόραλη... Απλά υπέροχο...]

20/7/07

Και σιγά μην προσπαθήσω!

Και σιγά μην προσπαθήσω! Δε φτάνει που με πρήζουν τόσα χρόνια, πρέπει να προσπαθήσω κιόλας! Αμ δε! Να πάνε να κόψουν το λαιμό τους!

Από μικρός τους έλεγα, σταματείστε να τσακώνεστε, τίποτα αυτοί! Γιατί δεν χωρίζετε, τους έλεγα! Χαμπάρι αυτοί! Άκουγα τη μάνα μου να κλαίει, προσπαθούσα να την παρηγορήσω... Και μετά; Λιγάκι ίσιωνε κι έπειτα πάλι εκεί! Στο μαλάκα! Και μετά άντε άλλος ένας γύρος από την αρχή! Μετά έσκαγε μύτη ο πατέρας μου! Τί να κάνει με τη μάνα μου, μήπως να της μιλούσα εγώ... Άντε και να της μιλήσω! Και μετά πάμε πάλι από την αρχή!

Κόλαση φίλε, κόλαση! Άσε που έβρισκα και τον μπελά μου τελικά! "Κι εσύ γιατί ανακατεύεσαι;" μου είπε μια μέρα η μάνα μου. Έλα ντε! Γιατί; Ε βαρέθηκα να τους ακούω! Κι έπειτα τί κακό έχει να μπορείς να πάρεις κάτι και να νιώθεις καλύτερα; Να μη σε νοιάζει είτε φωνάζουν, είτε σκοτώνονται, είτε φιλιώνουν; Τους σιχάθηκα! Και μαζί τον εαυτό μου!

Και τη γκόμενα τη σιχάθηκα πια! Στην αρχή γούσταρα τρελά! Ήθελα όλο πλάι της να'μαι! Άσε που ανακάλυψα πως τα λέω καλύτερα όταν έχω πιει! Τζάμι μιλάμε! Μπερκέτ! Και σιγά σιγά, πώς έγινε κι αυτό, δεν κατάλαβα! Άρχισε η γκρίνια... Μη αυτό, μη εκείνο! Όλο κάτι δεν της αρέσει, όλα κάτι τη θυμώνει... Δεν πα να γ... κι αυτή! Κι όλο μιλάει! Δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μιλάει! Πω πω αδελφέ μου, βαρέθηκα να την ακούω να μιλάει χωρίς να λέει τίποτα!

Γι' αυτό κι εγώ πίνω τα ντρόγκια μου και χαλαρώνω! Όχι θα κάτσω να σκάσω! Κι από προχτές το μάθανε όλοι. Δε ξέρω τί έγινε, αλλά με βρήκαν λέει στην τουαλέτα, ανάσκελα! Άκου να δεις ρε φίλε! Και χαμπάρι δεν πήρα! Εγώ είχα πιει τα συνηθισμένα. Απλά έγινα από αλλού απ' ότι συνήθως, γιατί έλειπε ο Μήτσος. Διακοπές ο μάγκας! Τες πα! Βρήκα σταφ απ'αλλού. Καλό λέει. Ε κι έγινα. Και μάλλον ήταν καλο μάγκα μου! Κι έκλασα! Αλλά έπεσα κιολας! Δεν κατάλαβα πως! Κι έμεινα. Και με βρήκαν... Και χέστηκαν πάνω τους! Χα χα χα! Μιλάμε τα είδαν όλα! Πλάκα έχει αυτό!

Με τρέχαν στα νοσοκομεία. Πλακώσαν οι γιατροί, οι ψυχίατροι... Άντε γειά καταστάσεις! Κι άντε πάλι οι καβγάδες! "Έίδες τι έκανες στο παιδί με τις μαλακίες σου; Στα'λεγα εγώ!" και "Εσύ μιλάς; Τολμάς και μιλάς; Που γυρνάς με τη μια και με την άλλη... Πατέρας είσαι εσύ;" και "Ναι, βγάλ' τη σκούφια σου και βάρα με! Ο πιτσιρικάς που σε γ...; Καλά είναι;" και άλλα τέτοια γραφικά! Και μου τα πρήζουν όλοι μαζί! Μια ομορφιά! Κι όλο, "Πρέπει να κάνεις μια προσπάθεια! Πρέπει να σωθείς!"... Μα τί λες τώρα;! Από τί να σωθώ; Από τι σκατά να σωθώ;! Πάντως από αυτούς δεν το βλέπω! Δεν χαμπαριάζουν αδελφέ μου!

Γι' αυτό κι εγώ τους έχω και γραμμένους! Και σιγά μην προσπαθήσω! Δε φτάνει που με πρήζουν τόσα χρόνια, πρέπει να προσπαθήσω κιόλας! Αμ δε! Να πάνε να κόψουν το λαιμό τους!...

16/7/07

15/7/07

Σταμάτα να το σκέφτεσαι...


"Όλο τ'απόγευμα δεν είπα τίποτα, κρύβω τα λόγια μου μ' ένα τσιγάρο..."


Καθισμένος στο γραφείο του, ο καφές να'χει από ώρα παγώσει, σκαλίζει τα χαρτιά του. Κάπου εδώ ήταν, μα πού; Όχι ότι έχει κι ιδιαίτερη σημασία πια. Απλά, να υπάρχει... Έτσι κι αλλιώς εκείνη έφυγε κι αυτό δεν αλλάζει. Σταμάτα να το σκέφτεσαι! Σταμάτα να τη σκέφτεσαι! Δεν άξιζε, το είδες. Δεν ήταν για σένα. Δεν ήταν γενικώς. Δε μπορούσε, δεν ήθελε, ανάθεμα κι αν καταλάβαινε κι αυτή τί ήθελε. Μιά έτσι και μιά αλλιώς. Μιά κρύο και μιά ζέστη. Πώς να βγει έτσι άκρη;...


Στην αρχή τον είχε γοητεύσει. Ήταν διαφορετική απ'όλες τις γυναίκες που είχε ως τότε συναντήσει. Ο τρόπος που κάπνιζε. Ο τρόπος που καθόταν. Ο τρόπος που συζητούσε. Που παρέθετε το ένα επιχείρημα πλάι στο άλλο. Αψεγάδιαστος συλλογισμός. Αντρίκιος τρόπος, θα'λεγες, μα συνάμα τόσο ανεπιτήδευτα γυναικείος, τελείως δικός της τρόπος. Ο τρόπος που χτυπούσε τα πλήκτρα της γραφομηχανής, όταν έγραφε όλα εκείνα τα απίστευτα, υπέροχα κείμενα, με το αιώνια κρεμασμένο τσιγάρο στο στόμα, λες κι ήθελε να βγάλει όλο της το θυμό πάνω στα πλήκτρα. Κι όμως, τα κείμενά της άρτια. Οι λέξεις της, όπως τις ταίριαζε, κέντημα ζωγραφιά πάνω σε καμβά... Σταμάτα να το σκέφτεσαι! Σταμάτα να τη σκέφτεσαι!


Τα μάτια της. Ναι, αυτό ήταν. Η έκφραση των ματιών της, όταν του μίλαγε. Αυτό ήταν. Αυτό του έλειπε περισσότερο απ'όλα. Τον αποδεχόταν ισότιμα αυτή η έκφραση. Τον έκανε κι ένιωθε αρσενικό. Άντρας. Όλος ο υπόλοιπος συρφετός του απευθυνόταν σα να'ταν ακόμη παιδί. Ένα μεγάλο παιδί. Τον βόλευε βέβαια αυτό. Σαφώς και τον βόλευε. Δεν περίμενε κανείς τίποτα καλό από κείνον. Εκείνη όμως φαινόταν να πιστεύει σ'εκείνον. Και να περιμένει από κείνον τα πάντα. Και σα να μεγάλωνε όταν ήταν μαζί της. Σα να σοβάρευε κάπως. Και να σκεφτεί κανείς πως την περνούσε δεκαπέντε χρόνια...


Αυτό ήταν το καλύτερο. Αφού δε γινόταν αλλιώς. Αφού έτσι έγινε, έτσι έπρεπε να γίνει. Έτσι θα έλεγε εκείνη αν ήταν τώρα εδώ... Μα πού στην ευχή το έβαλε; Του το είχε χαρίσει επιστρέφοντας από κάποιο της ταξίδι. Το είχε λέει διαλέξει ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα. Ήταν το τέλειο δώρο. Έτσι το είχε πει. Το θυμάται πολύ καλά τη στιγμή. Το τέλειο δώρο για κείνον... Τον είχε ξαφνιάσει τότε. Το παράχωσε σ'ένα συρτάρι και το ξέχασε... Γιατί έφυγε; Τί διάολο έπρεπε να κάνει δηλαδή για να την κρατήσει; Οι φίλοι δεν βρήκαν λέξη να πουν. Τον κοίταζαν βουβοί. Λες και σιωπηλά τον κατηγορούσαν για ότι έγινε. Μα τί μπορούσε να κάνει;


Ή ζωή του ήταν στρωτή μέχρι που τη συνάντησε. Δουλειά, σπίτι, γκόμενες, ποτά και ύπνος. Μια χαρά. Όχι δεν ήταν μια χαρά. Ποιόν κοροϊδεύει; Ένιωθε συνεχώς μια έλλειψη. Ένα κενό. Λες και έλειπε ο ίδιος από την κατά τα άλλα στρωτή ζωή του. Τον εαυτό του του χάρισε εκείνη. Τον εαυτό του, όπως τον έβλεπε να καθρεφτίζεται στα μάτια της. Και μια πιθανότητα για ένα αύριο. Ένα πιο χρωματιστό αύριο. Πρέπει να σταματήσει να τη σκέφτεται. Δε μπορεί να δουλέψει απόψε με τίποτα.


Πρέπει να σκεφτεί λογικά. Δεν ήταν δα και τίποτα ιδιαίτερο. Μια γυναίκα ήταν. Και υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες. Έφυγε αυτή, θα έρθει μια άλλη. Μια καλύτερη. Μιά άλλη. Μιά ξένη. Θα εισβάλλει στη ζωή του και πάλι θα καταπιέζεται... Όχι! Δε θα είναι έτσι. Θα είναι γλυκιά και θα τον φροντίζει... Και θα την βαριέται... Σκατά! Εκείνη δεν την βαριόταν με τίποτα. Ήταν πάντα μια ξεχωριστή στιγμή όταν ήταν κοντά της. Ήθελε να είναι κοντά της. Δεν ήθελε να την κάνει όπως με κάθε άλλη γκόμενα που είχε συναντήσει πριν από κείνη... Ήθελε να είναι εκεί. Να τον τυλίγει η μυρωδιά της, τα χέρια της, η αγκαλιά της... Πρέπει να σταματήσει να σκέφτεται. Μα που διάβολο το'χει βάλει;


Δεν έχει χρόνο για όλα αυτά. Δεν έχει καιρό για σκέψεις και συναισθήματα. Ποτέ δεν είχε. Είχε τόσα πράγματα να κάνει. Τόσοι άνθρωποι βασίζονται σε κείνον. Εξαρτώνται από κείνον... Δε θα έπρεπε να τους έχει αφήσει να το κάνουν. Εκείνη το έλεγε διαρκώς. "Τους κάνεις κακό. Είναι σα να τους φυλακίζεις, δένοντάς τους πάνω σου. Και κάνεις κακό και στον εαυτό σου. Έρωτας και ελευθερία. Έτσι θα έπρεπε να είναι. Ελεύθεροι."


Ελεύθερη. Ήταν ελεύθερη. Εκείνη. Και τώρα πιο ελεύθερη από ποτέ. Πώς θα μπορούσε να κρατήσει μια τέτοια γυναίκα; Πάντα ένιωθε λίγος, τώρα νιώθει ένα τίποτα. Τον είχε προειδοποιήσει. Αν τουλάχιστον την είχε ακούσει... Μα πρέπει να σταματήσει να τη σκέφτεται. Δεν οδηγεί πουθενά όλη αυτή η άγονη σκέψη... Νάτο! Επιτέλους το βρήκε! Πέντε παρά είκοσι. Το πρωί. Κοίτα που σε λίγο ξημερώνει... Το μόνο που έχει μείνει πιά. Ο χρόνος. Το μόνο που δεν έχει πια εκείνη. Του χάρισε το χρόνο. Και το δικό της. Παραιτήθηκε από το χρόνο της. Σα να μην είχε τίποτε άλλο να του δώσει... Σα να μην είχε τίποτα άλλο να ζήσει στο επόμενο δευτερόλεπτο. Στα σκουπίδια. Να πάει στο διάβολο! Τί να τον κάνει πια το χρόνο;...

11/7/07

Πρόσκοποι στη μάχη με τις φλόγες



Ρεπορτάζ στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11.07.2007.
Πάτησε πάνω στην εικόνα για να το διαβάσεις...

Η θεία η Σοφία.




Η πιό γιαγία γιαγιά που είχα ποτέ...

Χήρεψε νέα. Πολύ νέα. Ο Γιάννης της έφυγε μέσα σε μεγάλο πάθος και ένταση. Έμφραγμα την ώρα που η αγαπημένη του ομάδα, ο Παναθηναϊκός έβαζε γκολ. Πέθανε από τη χαρά του. Μέσα στο στάδιο. Πάνω στην κερκίδα άφησε την τελευταία του πνοή. Και βύθισε εκείνη και τα παιδιά τους στο πένθος.

Ήταν μικρά τα παιδιά τότε. Ο Κώστας, ο πρωτότοκος, που είχε το όνομα του παππού που έμεναν μαζί, κι ο Θανάσης, ο μικρός, λιγότερο από 2 χρόνια νεότερος από τον Κώστα. Ο παππούς ο Κώστας στάθηκε στο πλάι της νεαρής χήρας. Σαν παιδί του την είχε. Σαν πατέρας στάθηκε και για τα παιδιά της. Τα εγγόνια του.

Εκείνη ήταν νοικοκυρά από τις λίγες. Αρβανίτισσα και μενιδιάτισσα, νευρική γυναίκα, δε στεκόταν λεπτό. Έπρεπε να μαγειρέψει, να πλύνει, να φροντίσει τον κήπο και το περιβολάκι τους, μαζί με τον παππού. Φρόντιζε και τη γιαγιά την Αγγέλω, τη μάνα του Γιάννη, που ήταν κατάκοιτη, μέχρι τα τελευταία της. Πάντα κάποιον φρόντιζε τώρα που το σκέπτομαι. Και τον παππού τον Κώστα φρόντισε μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Είχε την ευχή του. Κι εκείνη και τ’ αγόρια της.

Αγράμματη γυναίκα ήταν, κι όμως, κατέβαινε στη Νομική κι έπαιρνε τους βαθμούς του Κώστα που σπούδαζε δικηγόρος. Τον βοήθησε να διαβάζει, τον φρόντιζε μέχρι που παντρεύτηκε, αλλά και μετά. Ο Θανάσης πάλι, έγινε μουσικός. Καμάρι η μάνα του. Τον άκουγε να παίζει το σαξόφωνο και χαμογέλαγε. Της άρεσε να παίζει ο γιος της μουσική. Την ταξίδευε. Κι εκείνος παντρεύτηκε. Κι οι δύο νύφες της άξιες γυναίκες. Ν’ αγαπάνε τους γιούς της και να τους φροντίζουν. Μόνο αυτό ήθελε η θεία η Σοφία. Τίποτε άλλο. Τίποτε για κείνη. Πάντα για τους άλλους.

Την ινσουλίνη την ξεκίνησε από πολύ νέα. Από τη στενοχώρια του Γιάννη, έλεγε. Μα και τα δυο αγόρια της έχουν ζάχαρο. Τουλάχιστον να μην παιδεύονταν αυτά, έλεγε. Καθένας τους της έκανε κι από μια εγγονή. Η Σοφούλα, η κόρη του Κώστα και της Παρούλας πήρε και τα’ όνομά της. Μικροκαμωμένη και λεπτούλα, σπιρτόζικο, ίσως και κάπως νευρικό παιδί, είχε μοιάσει στη γιαγιά της.

Η Έλενα πάλι, η κόρη του Θανάση και της Μαριτέ, ήταν διαφορετική. «Νταρντάνα η Έλενά μου!» τη θαύμαζε η θεία η Σοφία. «Όχι σαν την άλλη τη μικρή που δεν τρώει τίποτα. Ανόρεχτο, νευρικό παιδί» έλεγε ανήσυχη. «Η Έλενα είναι σαν κι εσένα. Ότι κι αν σου’ φτιαχνα όταν ήσουνα μικρή το έτρωγες. Όλο. Η Σοφούλα, μμμ, το ένα της ξυνίζει, το άλλο της βρωμάει.»

Βλέπεις, το φαγητό για τη θεία τη Σοφία ήταν κριτήριο καλής υγείας και σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Έπρεπε να τρώνε καλά για να πάρουν μπόι και να μην γίνουν σαν κι εκείνη που γι’ αυτό έμεινε κοντή. Γιατί στην Κατοχή, πω πωωω, τί τραβήξαμε... Γι’ αυτό φάε εσύ τώρα!»

Η θεία η Σοφία ήταν ότι πιο κοντινό σε γιαγιά έχω ζήσει στη ζωή μου. Όταν γεννήθηκα, η γιαγιά μου, η μητέρα της μάνας μου, είχε πεθάνει μόλις, 28 ημέρες πριν. Η μάνα μου ήταν διαλυμένη, από θλίψη και κούραση. Τρία χρόνια πριν είχε χάσει και τον πατέρα της. Και φαίνεται πως όλο το πένθος ήρθε και αντέδρασε με τη γέννησή μου. Κατέρρευσε η μάνα μου.

Η θεία Σοφία ήταν η πρώτη που μ’ έπιασε στα χέρια της. Η πρώτη που χάρηκε για τη γέννησή μου. Εκείνη κι ο πατέρας μου. Μ’ έπλενε, με άλλαζε, με φρόντιζε, μου τραγουδούσε, με νανούριζε να κοιμηθώ. «Σα μάνα μου ήταν», έλεγε η μάνα μου στο τηλέφωνο κλαίγοντας σήμερα που μου τηλεφώνησε να μου πει πως «η θεία η Σοφία» κοιμήθηκε πια για πάντα. «Είχα εγώ κανέναν άλλον;... Εκείνη ήταν κοντά μου για όλες τους...». Εννοούσε για τη μάνα της, τη γιαγιά μου τη Φρόσω, την αδελφή της μάνας της, τη θεία τη Μάτα, τη γιαγιά της τη Σοφία, που είχε και το όνομά της. Για όλες τις νεκρές.

Δεν είχαμε συγγένεια εξ αίματος με τη θεία τη Σοφία. Είχαμε συγγένεια ψυχής όμως, και από τις πολύ ισχυρές. Και συγγένεια χαδιού. Και φροντίδας. Κι αγάπης. Κι ας μην την έβλεπα συχνά τα τελευταία χρόνια. Όταν ήμουν μικρή, ήταν συνεχώς στο σπίτι μας. «Τρέχα θεία Σοφία» της έλεγε η μάνα μου. Κι εκείνη παράταγε τα πάντα κι έτρεχε. Να κρατήσει εμένα, όταν ήμουν πολύ μικρή, τον αδελφό μου, όταν γεννήθηκε αργότερα, να ταϊσει τις γάτες, όταν φεύγαμε διακοπές, να σταθεί όπου τη χρειαζόμασταν. Και πάντα αγόγγυστα έτρεχε, προσπαθούσε, αγωνιζόταν για όλα. Και χαμογελαστή.

Έτσι τη θυμάμαι πάντα. Χαμογελαστή. Και πολυλογού. Μιλούσε κάνοντας χειρονομίες. Ήταν περιγραφική η θεία η Σοφία. Όταν κάτι διηγούνταν, ήταν σα να το είχες ζήσει. «Μμμμ, τι αρχοντογυναίκα που ήταν η γιαγιά σου! Κρίμα που δεν την πρόλαβες! Τη σεβόμασταν όλοι! Και μου είχε φερθεί καλά! Πάντα ευγενική, αλλά και λίγο απόμακρη. Ήταν σα να ήταν πιο ψηλή από μας… Ε, καλά, εγώ είμαι και κοντή! Αλλά εκείνη, ήταν άλλο πράγμα!». Ήταν η μόνη που μου μιλούσε για τη γιαγιά μου. Φαινόταν η εκτίμηση στα μάτια της. «Α, ρε Σοφιά, μου έλεγε η γιαγιά σου! Έλα να κάνουμε και φέτος δίπλες και μελομακάρονα! Και μοσχοβόλαγε ο τόπος μαστίχες! Γιατί βάζαμε μαστίχα μέσα στα μελομακάρονα! Και πορτοκάλι! Πω πωωωω μωρή! Μοσχοβόλαγε ο τόπος!»

Πάντα εκδηλωτική σε όλα της. Όταν κάποτε ήρθε μαζί μας διακοπές στον Όλυμπο, το πρώτο πράγμα που ανεφώνησε έκπληκτη ήταν το αξέχαστο «Πω πωωω βλήτα!!!». Και τώρα που το γράφω χαμογελάω. Ήταν εκείνο το αρβανίτικο λάμδα βαρύ κι ασήκωτο. Είχαμε πέσει κάτω από τα γέλια. Γελούσε κι εκείνη μαζί μας. Χαιρόταν με τη χαρά μας. Λυπόταν με τη λύπη μας. Άνθρωπος ψυχή. Καθαρή ψυχή. Θεοφοβούμενη γυναίκα, αντιλαμβανόταν το Θεό αγνά και ξεκάθαρα. Τις Κυριακές πήγαινε στην εκκλησία ανελλειπώς. Πάντα αναρωτιόμουν αν καταλάβαινε τι άκουγε. Μα ήταν τετραπέρατη. «Μετά το δι’ευχών ο Αμβρόσιος ήρθε κοντά μου και μου’δωσε αντίδωρα! Για τα παιδιά μωρή Σοφιά! Να’ναι καλά!». Πάνε χρόνια που πέθανε κι ο πατέρας Αμβρόσιος. Την είχε βοηθήσει κι εκείνος όσο μπορούσε.

Τα οικονομικά της ήταν όλα – όλα η σύνταξη του Γιάννη της. Έτσι μεγάλωσε τα παιδιά. Και ότι έβγαζε από τον κήπο της. Κεράσια, ντομάτες, αγγουράκια, αυγά φρέσκα από τις κότες της. Τα περίφημα αυγά της θείας της Σοφίας. Μου έφτιαχνε πάντα αυγό βραστό, ανακατεμένο με φέτα. Έκοβε και μπουκίτσες το ψωμί και μου τ’ ανακάτευε όλα μαζί σε μια κούπα… Ακόμη λατρεύω τ’ αυγά θεία Σοφία. Γιατί τα ετοίμαζες με όλη σου την έννοια κι όλη σου την αγάπη κι εγώ πεινούσα πολύ γι’ αυτά. Κι εσύ το ένιωθες. Και απλόχερα τα έδινες με όλη σου την καρδιά.

«Τώρα εσύ θα είσαι η μεγάλη αδελφή για τα αγόρια μου», είπε στη μάνα μου πριν από λίγο καιρό. «Κουράστηκα πια μωρή Σοφιά, είναι πια καιρός να πεθάνω.» Το ένιωθε η θεία η Σοφία. Στα τελευταία της, τα παιδιά της την περιποιήθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Πάντα εκτιμούσαν τον αγώνα που έκανε όλη της τη ζωή για τους δυό τους και για τις οικογένειές τους. Ίσως η πιο άξια γυναίκα, η πιο άξια μάνα που έχω συναντήσει ποτέ μου. Κι η πιο άξια γιαγιά. Σπουδαία γυναίκα ήταν η θεία η Σοφία. Τιμή για μένα κι ευτυχία που τη συνάντησα. Μου έδειξε τι σημαίνει να είναι κανείς καλός και χρήσιμος άνθρωπος. Μου έδειξε έναν τρόπο να αγαπάω. Πλέρια, πλατιά, χωρίς αναστολές. Γιατί η αγάπη για τη θεία τη Σοφία ήταν δόσιμο. Δόσιμο άνευ όρων.

Σ' ευχαριστώ για όλα θεία Σοφία...
Αντίο...

10.07.2007

9/7/07

Γράφω, γράφεις, γράφει... Γράφουμε, γράφετε, γράφουν...



Αφιερωμένο στον Pilgrim... Με αφορμή το κείμενό του "Πώς να κρυφτείς απ'το καλοκαίρι;... Και στον Manground... Που με τα σχόλιά του με έκανε να σκεφτώ πιο πλατιά...


Γράφω, γράφεις, γράφει... Γράφουμε, γράφετε, γράφουν...

Κι είναι κραυγές τα κείμενά μας... Κραυγές απελπισίας, κραυγές μοναξιάς, κραυγές που απευθύνονται στον Άλλον... Σ'έναν Άλλον που νιώθει, που καταλαβαίνει, που νοιάζεται, που θέλει να μας χαϊδέψει τα μαλλιά και να μας πιάσει το χέρι... Σ'έναν Άλλον που κραυγάζει κι εκείνος από πόνο, από μοναξιά, από φόβο και έλλειψη... Σ'έναν Άλλον της παρουσίας, της διαθεσιμότητας, της συντροφικότητας... Σ'έναν Άλλον της επιθυμίας...

Κι είναι καράβια τα κείμενά μας... Ιστιοφόρα που στην αρχή δειλά -δειλά κι έπειτα περήφανα αρμενίζουν σε ξένες θάλασσες, φιλοδοξώντας να φτάσουν στον Άλλον... Στον Άλλον που ενδιαφέρεται, που αγωνιά, που μας σκέπτεται, που θέλει να τα υποδεχτεί φορώντας λινό κουστούμι στο χρώμα της άμμου, ένα κυριακάτικο καλοκαιρινό πρωινό στο λιμάνι της ψυχής του... Στον Άλλον της προσμονής και της ελπίδας... Τον Άλλον του μοιράσματος...

Κι είναι ζεστό ψωμί τα κείμενά μας... Φτιαγμένα με όλη μας την προσοχή, που μοσχομυρίζει μόλις βγαίνει απ'το φούρνο... Φτιαγμένα με όλη μας την αγάπη... Όλη αυτή την αγάπη που τη φυλάμε τόσον καιρό, τόσα χρόνια, για να τη χαρίσουμε στον Άλλον... Να τη χαρίσουμε με την κρυφή προσμονή να ευχαριστήσει τον Άλλον... Τον πεινασμένο Άλλον, τον Άλλον της μοναξιάς, της στέρησης, της αναμονής... Τον Άλλον της απόλαυσης...

Κι είναι δροσερό νερό τα κείμενά μας... Αναβλύζει από τα βάθη της ψυχής μας, περνάει μέσα από βράχια και Συμπληγάδες... Περνάει βουνά και κοιλάδες, βιώματα και πληγές... Περνάει μέσα από το δάκρυ και τη βροχή, για να φτάσει να δροσίσει τον Άλλον... Τον Άλλον της δίψας, της ερήμου, της καυτής πέτρας και της υπομονής... Τον Άλλον της στέρησης...

Γράφω, γράφεις, γράφει... Γράφουμε, γράφετε, γράφουν...

Με μοναδικό προορισμό τον Άλλον της γλώσσας, το μουγγό Άλλον της ομιλίας που σωπαίνει και διαβάζει όλα τούτα τ'αλφαριθμητικά σύμβολα που ξαπλώνουμε τόσο ηδονικά στο χαρτί ή στην οθόνη του υπολογιστή μας... Κι αυτός ο Άλλος, είναι πριν απ'όλα αντικατοπτρισμός του εαυτού μας... Αυτιστικός, εγωιστικός Άλλος... Ένας καθρέφτης από κείνους τους παλιούς, στο σπίτι της γιαγιάς... Μπαρουτοκαπνισμένο γυαλί...

Αυτός ο Άλλος είναι η φαντασίωση που χρόνια κουβαλάμε του απονεκρωμένου ιδανικού Άλλου στον καθρέφτη ενός ιδανικού, τέλειου όσο και νεκρού εαυτού... Είναι ο ίδιος φαντασιακός Άλλος που μας έκανε να φύγουμε τρέχοντας από την τελευταία μας σχέση, σκεπτόμενοι "Φοβάμαι να μείνω μόνος, αλλά θα φύγω... Μου αξίζει κάτι καλύτερο..."

Αυτός ο Άλλος, ο τόσο βαριά επενδυμένος στην ψυχή μας είσαι εσύ φίλε, συνοδοιπόρε συν-γραφέα κι αναγνώστη... Καπετάνιε και πρωτοδεύτερε του διπλανού ιστιοφόρου... Toi, hypocrite lecteur, mon semblable, mon frère...

Η επόμενη μέρα...


ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Αγαπητοί φίλοι.


Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θρηνούμε για την καταστροφή στην Πάρνηθα.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θέλουμε εδώ και τώρα να κάνουμε κάτι για να ξαναδούμε τον Εθνικό Δρυμό υγιή και ζωντανό.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά πρέπει με ψυχραιμία να κάνουμε ό,τι καλύτερο για να βοηθήσουμε.


Αυτή τη στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

- Να μην ανέβουμε στην Πάρνηθα. Το οικοσύστημα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στα καμένα θα το επιβαρύνει ακόμα περισσότερο, ενώ στις περιοχές που δεν έχουν καεί η ανθρώπινη παρουσία μπορεί να ενοχλήσει τα ζώα που έχουν συγκεντρωθεί εκεί.

- Να μην ταίζουμε τα ελάφια. Το Δασαρχείο έχει αναλάβει πλήρως τη σίτιση των ελαφιών, όπου αυτό απαιτείται και το WWF Ελλάς έχει ξεκινήσει πρόγραμμα περίθαλψης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το ανεξέλεγκτο τάισμα έλκει τα ελάφια στις καμένες περιοχές, από τις οποίες πρέπει να απομακρυνθούν προσωρινά, ενώ πιθανότατα μπορεί να τα βλάψει σοβαρά.

- Να μη φυτεύουμε δέντρα. Οι ανεξέλεγκτες φυτεύσεις δέντρων και θάμνων χωρίς κανένα σχέδιο μπορεί να προκαλέσουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση, σχεδόν αντίστοιχου μεγέθους με αυτήν που προκάλεσε η πυρκαγιά, στο οικοσύστημα που προσπαθεί να ανακάμψει. Οι όποιες αναδασώσεις γίνουν θα πρέπει να γίνουν βάση μελέτης.


Μπορείτε να μείνετε κοντά μας για να ενημερώνεστε τις νέες εξελίξεις και να εγγραφείτε στο site μας (www.wwf.gr) για να προσφέρετε εθελοντική εργασία στις μελλοντικές εργασίες αποκατάστασης. Μπορείτε επίσης να υπογράψετε την έκκληση του WWF Ελλάς (www.politics.wwf.gr) προς τον Πρωθυπουργό για αποκατάσταση της Πάρνηθας και προστασία των δασών της χώρας.

------------------------------------------------------------

Κωνσταντίνος Λιαρίκος
Οικονομολόγος MSc, DSPU
Υπεύθυνος περιβαλλοντικών δράσεων
WWF Ελλάς
Φιλελλήνων 26 105 58 Αθήνα
Τηλ. 210-3314893
e-mail: c.liarikos@wwf.gr




Υ.Γ. Αν επιμένεις να θέλεις να δεις πως είναι πλέον, μπες εδώ... Τραβήχτηκε 5 μέρες μετά τη φωτιά...

http://www.youtube.com/watch?v=sj20biVB9TA

Εκείνη...

7/7/07

Ένας «αθόρυβος» αγωνιστής, που δεν «πουλάει» στα ΜΜΕ!!!

"Ένας «αθόρυβος» αγωνιστής, που δεν «πουλάει» στα ΜΜΕ!!!, γιατί δεν εκπληρώνει τίποτα από το τρίπτυχο «ΑΙΜΑ-ΣΠΕΡΜΑ-ΒΙΑ» και δεν βγήκε να «τα χώσει» στην Πυροσβεστική και το Κράτος (παρά τα όσα «είδαν τα μάτια του» από την προηγούμενη Παρασκευή μέχρι χτές (λες και το Κράτος δεν είναι απεικόνιση του καθενός μας...)



74 τέτοιοι χτες από 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί μαζί με 25 ΕΜΑΚ έκαναν αυτό που είχαν χρέος να κάνουν στη βόρεια Πάρνηθα,όταν όλοι οι άλλοι έχουν «ξεπεράσει» το ενοχλητικό θέμα και τα ΜΜΕ στέρεψαν από εμμετό (τους είδα να αποχωρούν ... απογοητευμένοι κατά τις 9 το βράδυ, δίνοντας ραντεβού για καμμιά μπυρίτσα!)



...την ώρα που οι MERCEDES συνωστιζόντουσαν στο TELEFERIC για να ανέβουν στη ρουλέττα να πετάξουν εκατομμύρια (και με ξυνισμένη μούρη γιατί δεν τους άφηναν να ανέβουν μέχρι απάνω με τη mercedes...)



...Ξημέρωσαν παλεύοντας με τη φωτιά όλη τη νύχτα. Φεύγουν, πάνε σπίτι, να κάνουν ένα ντους και να πάνε στις δουλειές τους (!!) Θα έρθουν οι... επαγγελματίες τώρα!

Αμοιβή τους; Η ευτυχία να αισθάνεσαι ότι έκανες το Καθήκον σου!"

Του Ηλία Λαδά - Προσκόπου.
_______________________________________
ΚΙ Ο ΤΥΠΟΣ...

"ΗΜΕΡΗΣΙΑ On Line 4/7/2007 11:47:43 πμ

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗ ΧΟΥΝΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 20 ΜΙΚΡΟΕΣΤΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΔΑΣΟΣ ΠΟΥ ΣΙΓΟΚΑΙΝΕ. ΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΕ ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΦΟΥΝΤΩΣΟΥΝ Η ΦΩΤΙΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΦΛΑΜΠΟΥΡΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΟΡΟΜΗΛΙΑ-ΜΕΣΣΙΑΝΟ ΝΕΡΟ-ΑΓ.ΠΕΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΛΑ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΔΡΥΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΕΙ. ΟΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΤΣΑΠΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΤΥΑΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΕΛΕΦΕΡΙΚ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΕΣΤΙΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ. ΑΥΤΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΘΕΛΕΙ ΧΕΡΙΑ, ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ. ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΤΡΙΑ 24ΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ 10 ΑΤΟΜΩΝ ΤΗΣ ΕΜΑΚ."

"Ελευθεροτυπία on line 02.07.07

Ανιση μάχη

Παρασκευή προς Σάββατο και σε ό,τι σώθηκε στην ανατολική πλευρά της Πάρνηθας δίνουν μάχη με τη φωτιά 75 ενήλικες βαθμοφόροι πρόσκοποι. Μόνοι αυτοί όλη τη νύχτα, με περίπου 35 κατάκοπους πυροσβέστες και με μόνο όπλο, όπως έλεγε χαρακτηριστικά χθες ένας από αυτούς, «την αγάπη για ένα δάσος στο οποίο πρωτομπήκαμε παιδιά».

Απόντες από το μέτωπο της καταστροφής εκείνη την ώρα η Πολιτεία με τους σχεδιασμούς της, αλλά και οι ποικιλώνυμες, ενίοτε και πανάκριβες, εθελοντικές οργανώσεις.

«Χάθηκε ένα χιλιόχρονο δάσος γιγάντων», συμπλήρωνε ένας από τους εθελοντές, που πάλευε με τις φλόγες. Και η αναισθησία χιλίων πιθήκων περίσσεψε, θα προσθέταμε εμείς. Σ.ΜΠΑ."

6/7/07

Από μικρή φοβόταν το σκοτάδι...


Από μικρή φοβόταν το σκοτάδι. Της το'μαθε ο πατέρας της, κλειδώνοντάς την στην υγρή και γεμάτη ποντίκια αποθήκη. Το πάλεψε, μαζί με όλα τ' άλλα και κατάφερε να φοβάται περισσότερο τους ανθρώπους από το σκοτάδι. Κατάφερε ακόμη να τους ξεγελάσει όλους, ότι μεγάλωσε, κάπου εκεί γύρω στα τριάντα της. Να πάψουν πια να της ζητούν. Να πάψουν πια να θέλουν. Φίλιωσε με το σκοτάδι, χρειαζόταν βλέπεις ένα σύμμαχο. Κι άλλωστε, και μέσα της σκοτάδι κακοφόρμιζε.

Κι εκείνος ο κόμπος στο λαιμό δεν έλεγε να την αφήσει. Παρών σ' όλες τις στιγμές. Στις μασκαράτες, στις επαναστάσεις, στους έρωτες, στις αλητείες. Δώρο από τον πατέρα. Να φοβάται ήθελε εκείνος. Να μη φαίνεται, πείσμα στο πείσμα εκείνη. Πάλευε τους φόβους μαζί με τον κόμπο στο σκοτάδι. Και πώς αλλιώς; Πάλευε τους φόβους με πόλεμο, με επίθεση κατά μέτωπο. Ήταν ζήτημα τιμής, να μην παραδεχτεί. Ποτέ δε θα παραδεχόταν το σκοτάδι, τον κόμπο, το φόβο.

Δεν ανεχόταν την ήττα, εκείνη, η ηττημένη από πάντα. Να μη φαίνεται τουλάχιστον. Κάπου διάβασε πως ο φόβος έχει μυρωδιά. Από τότε πλενόταν με αρωματικά σαπούνια. Να κρυφτεί. Στο σκοτάδι. Που φοβόταν. Που λάτρευε. Να μην κλάψει. Κι αυτό ήττα λογιζόταν.

Όλο το πρόβλημα ήταν πως ο πατέρας ήθελε αγόρι. Προσπάθησε. Έβαλε τα δυνατά της να γίνει αγόρι. Η φύση της, η ίδια της η φύση την πρόδιδε με κάθε της ανάσα. Το σώμα της, κόντρα στο μυαλό, φούσκωνε. Απέκτησε κοιλάδες και βουνά. Έμοιασε της μάνας της. Η μάνα της σιχαινόταν τα μωρά. Σιχαινόταν τα παιδιά. Κι εκείνη, σιχαινόταν τη μάνα της. Δε μύριζε φόβο εκείνη. Μύριζε θυμό. Και κούραση. Και έχθρα. Μίσος. Κι αγάπη. Hainamoration της είπε μια μέρα ο αναλυτής της. Έτσι το ονόμασε ο Λακάν αυτό το συναίσθημα.

Πάλευε με το φόβο, με το θυμό, με το μίσος, με το σώμα της, με τους ανθρώπους. Πάλευε για να' χει το δικαίωμα αύριο να γεννηθεί ένα άλλο παιδί. Ένας άλλος. Αγόρι ή κορίτσι. Ότι πρόσταζε η φύση. Ότι ένιωθε το ίδιο μέσα του. Πέρα από προκαταλήψεις. Πέρα από φόβους. Για να' χει το δικαίωμα να μιλάει, εκείνο το άλλο παιδί. Όχι όπως εκείνη.

Μέχρι που κατάλαβε πως έτσι γινόταν η ίδια το θηρίο. Κατάλαβε πως η φύση της ήταν να επιθυμεί. Μόνο να επιθυμεί. Όχι να θέλει. Και πως το δίκιο και τ' άδικο δεν το όριζε εκείνη. Το όνομα του Πατρός. Εκείνος. Ο πατέρας. Πάλι μπροστά της. Συμβολικός. Αθάνατος νεκρός. Μνημείο του νόμου που πρέσβευε. Πώς να τα βάλει με το σύμβολο;

Σμήνος οι πατέρες γύρω της. Νοίκιασε το σώμα της σε χαμηλές τιμές. Να μην πάει χαμένο τουλάχιστον. Κι ας μην άξιζε. Χωρίς να την ενδιαφέρει. Να χαθεί στην απόλαυση. Να πάψει να επιθυμεί. Να ξορκίσει το ξένο. Να γίνει οικείο, μέσα από τον έρωτα. Μακριά από την αγάπη. Η αγάπη ήταν φόβος. Το διάβασε κι αυτό. Ο φόβος ήταν που ένωνε τους ανθρώπους. Μακριά λοιπόν από τον Άλλον. Και το πιο μακριά που βρήκε ήταν μέσα στον Άλλον. Να πάψει να φοβάται.

Κι εκείνη την ημέρα, για να νικήσει ξεκίνησε, παραδινόμενη. Μόνο που εκείνος δεν ασχολήθηκε με το σώμα, αλλά με την ψυχή της. Τη ρωτούσε, κι εκείνη μίλαγε. Όλη τη νύχτα μίλαγε. Κύλαγαν οι λέξεις, βροχή, στα μάγουλά της. Κύλαγαν στα βρώμικα σεντόνια του φθηνού ξενοδοχείου. Κύλαγαν στη μοκέτα, στους καθρέφτες, στα μάτια του. Εξημέρωση το λένε αυτό, διάβασε κάπου. Γιατί της το έκανε αυτό; Γιατί; Γιατί δε στάθηκε στο σώμα; Γιατί έπρεπε να πατήσει την ψυχή της μαθαίνοντάς την ν' αγαπάει;

Έπειτα όλα ήρθαν τρέχοντας. Βλέπεις ανέλαβε η φύση. Η ασθένειά του. Η δαμόκλειος σπάθη του θανάτου. Η αγάπη, λέει, πρόσταζε το χωρισμό. Απ’ την αρχή δεν την ήθελε την αγάπη. Τώρα γινόταν παραλογισμός. Πώς ξεγελάστηκε έτσι κι αφέθηκε; Πάλεψε, χωρίς να ξέρει και τι παλεύει πια. Πάλεψε την αγάπη. Πάλεψε το θάνατο. Πάλεψε την ψυχή του και τη δική της. Πάλεψε το σώμα της. Πάλεψε ακόμη και το μυαλό της. Μα ήταν αργά. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Κι αυτό κάπου το διάβασε.

Πάλεψε, πάλεψε, μέχρι που δεν έμειναν πολλά να παλέψει. Ότι έμεινε για να παλέψει ήταν όσα ένιωθε, όσα επιθυμούσε, δηλαδή την έλλειψη και τη μοναξιά. Της πήρε χρόνο. Πολύ χρόνο. Είπε να πεθάνει, μα τελικά κατάφερε να απονεκρώσει έναν-έναν τους νευρώνες. Μία-μια τις φαντασιώσεις. Να καθυποτάξει την επιθυμία στη νεύρωση. Τη νεύρωση στη λειτουργικότητα. Τη λειτουργικότητα στη χρησιμότητα. Να ζυγιάσει το θυμό με το φόβο. Να ισορροπήσει. Ή έτσι να φαίνεται. Στους άλλους. Σε όλους τους άλλους. Να συνεχίσει μια επίφαση ζωής. Πρόβαρε και δυο τρία χαμόγελα, από κείνα τα εγκάρδια. Κι όλα συνέχισαν να συμβαίνουν.

Προσπάθησε ακόμη και να βολέψει αυτόν τον καινούργιο φόβο, την αγάπη, στα ντουλάπια της ψυχής της. Πλάι στα επικίνδυνα δηλητήρια - λέξεις της μάνας της. Εκεί παράχωσε την αγάπη. Μα δεν ήξερε πως η αγάπη στοιχειώνει. Δεν ήξερε πως κάθε βράδυ, χρόνια μετά, θα πετάγεται ιδρωμένη στον ύπνο της. Δεν ήξερε πως θα παλεύει με τους εφιάλτες μιας αγάπης που έχει πεθάνει αιώνες πριν. Τίποτε δεν μπορούσε να παλέψει το θυμό που ένιωθε πια για τον εαυτό της.

Δε μπορούσε πια να νοικιάσει το σώμα της. Βλέπεις, το είχε σημάνει εκείνος με την αγάπη του. Πάει κι αυτή η διέξοδος. Προχώρησε λοιπόν μόνη. Εντελώς μόνη. Μέχρι την ημέρα που ήρθε ένας άλλος εκείνος. Χωρίς να τον περιμένει. Χωρίς να το θέλει. Διαφορετικός. Εντελώς διαφορετικός. Και συνάμα οικείος. Τρομακτικά οικείος. Πατέρας κι αυτός, όπως πάντα. Είχε χάσει τα πάντα. Και για να τα ξαναβρεί, ήθελε, λέει, να της δώσει τα πάντα. Γι' αυτό ήρθε, λέει, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι της ζητούσε. Κι εκείνη, τόσους πολέμους μετά, δεν αρνήθηκε. Ίσως η κούραση, ίσως το καθαρό του βλέμμα. Ίσως το μίσος, ή ο θυμός. Μπορεί και η αγάπη που είχε φυλάξει. Αν αγαπάς, αγαπάς. Έτσι είναι αυτά.

Και τώρα πάλευε τους εφιάλτες της, το θυμό και το μίσος, με όπλα το σκοτάδι, κι εκείνο το φόβο που λέγεται αγάπη. Τότε κατάλαβε πως τον εαυτό της πάλευε από την αρχή. Εγκλωβισμένη στον πατρικό νόμο. Καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τον ίδιο κύκλο κάθε φορά. Τον κύκλο της φαντασίωσης, του συναισθήματος και του νόμου. Ενός νόμου που κανείς δεν εγγυόταν, αυθαίρετου, ασύδοτου νόμου. Κι ο κόμπος εκεί.

Χορός γύρω της όλα. Οι εικόνες, οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα... Κι η επιθυμία ασίγαστη... Κι η ανάγκη της να πάψει πια να κυματίζει μεσίστια... Κι η αμφιβολία... Κι η ελπίδα... Κι ο θυμός... Που κι αυτός φόβος είναι, το βλέπει τώρα καθαρά... Γαϊτανάκι όλα χορεύουν γύρω της και δεν την αφήνουν να ησυχάσει τα βράδια. Παλεύει ανεμόμυλους, φαντάσματα παλεύει...

Και σκέφτεται συνεχώς... Και γράφει, γράφει... Τίποτε σοβαρό, τίποτε ουσιαστικό... Να βγάλει άκρη προσπαθεί... Να βρει έναν αξιόλογο επίλογο... Να μη μείνει το κείμενο χωρίς τέλος... Ή, αν μη τι άλλο, να μπορεί να βάλει μια άνω τελεία... Μα τόσον καιρό δεν τη βρίσκει... Κι η κούραση νικάει... Ούτε κι απόψε θα βρει την άκρη του νήματος...

4/7/07

Juliette Binoche...



Πάντα μου άρεσε αυτή η φωτογραφία... Μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής... Πάντα μου άρεσε αυτή η γυναίκα, αυτή η ηθοποιός...



Κι αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου σκηνές από την ταινία "ο Άγγλος ασθενής"... Ακολουθεί ένα-ένα τα κοχύλια-κεράκια για να φτάσει σε εκείνον...

3/7/07

Μάνη...



Γύθειο. Γυή Θεών. Του Απόλλωνα και του Ηρακλή. Ξημέρωμα. Νησάκι Κρανάη. Κάτω Μάνη. Μας μάγεψε από την πρώτη στιγμή. Δεν την περιμέναμε τόσο όμορφη...



Γύθειο. Μεσημέρι. Το παιχνίδι του ήλιου με τη θάλασσα. Όπως φαίνεται από το δωματιό μας...



Σκουτάρι. Απόγευμα νωρίς. Άπλά κι όμορφα. Προσηλιακή, ανατολική Μάνη. Ψαροχώρι. Κατηφόρες, δύσκολος δρόμος, μα η ομορφιά σε αποζημιώνει...



Γερολιμένας. Ιερός λιμένας. Κάτω από την Αρεόπολη, την πόλη του Άρη. Μέσα Μάνη. Αποσκιερή, δυτική Μάνη. Υπέροχη, βραχώδης και άγρια. Αυστηρό ύφος, αλλά πάντα φιλόξενο...



Βάθεια. Παραδοσιακός οικισμός. Ή χωριό φάντασμα στο βάθος της Μέσα Μάνης. Απίστευτο το πάντρεμα των χρωμάτων. Εντυπωσιακό, όσο και λιτό. Η συνύπαρξη κι η προσαρμογή του ανθρώπου με τη φύση στο αποκορύφωμά της...



Στούπα. Μεσσηνιακή Μάνη. Αποσκιερή, δυτική ή Έξω Μάνη. Κοσμοπολίτικη. Παραλία γεμάτη κόσμο. Ευρώπη. Εδώ έγραψε ο Καζαντζάκης το Ζορμπά...





Καρδαμύλη. Ανάλαφρη. Μεσσηνιακή, Έξω Μάνη. Πιο κοντά πιά στην Καλαμάτα από ότι στην Αρεόπολη. Από την ταβέρνα της Λέλας, ηλιοβασίλεμα...

29/6/07

Γιατί;



Πεντέλη... Κρανίου τόπος... Γιατί κάνουν το ίδιο στην Πάρνηθα;...

20/6/07

Μισή φως, σκοτάδι μισή...


Μόνη στο φάρο μου... Ολόκληρη τη μέρα σήμερα... Μισή φως, σκοτάδι μισή... Βρέχει μέσα μου... Θάλασσα γύρω μου... Και παντού αλλού ουρανός... Κι ορίζοντας... Παράξενο, σκέφτομαι... Πάντα θεωρούσα απέραντο τον ορίζοντα... Μα δεν είναι απέραντος, σκέφτομαι, εφόσον ορίζει... Ακόμη ένα τσιγάρο... Σκαρώνω σκίτσα στην πλάτη του καπνού... Για δες ένα θαύμα... Όλα παράξενα σήμερα... Πώς έσπαγε η σιωπή από τη φωνή του στο τηλέφωνο... Πόσο εύκολα συνηθίζει κανείς στη σιωπή... Και μετά, στον ήχο της φωνής του ξαφνιάστηκα... Σα να μην περίμενα να ακούσω ξανά κάτι άλλο από τη θάλασσα... Δες πώς προχώρησε η μέρα... Κι από το πρωί με τούτη την ίδια κούραση που δε μ'αφήνει με τίποτα... Κι αυτό παράξενο... Πώς γίνεται να μην μπορώ να κοιμηθώ με τόση κούραση;... Κι ο φάρος όλο και γυρνάει... Ακούραστος... Μισός φως, σκοτάδι μισός... Σταθερό σημείο... Χρόνια μένει όρθιο... Σημαίνει κάτι για όλους τους άλλους που περνούν από τούτα τα νερά... Κι έπειτα φεύγουν... Τώρα που το σκέφτομαι, γι' αυτό είναι εδώ τούτο το ρημάδι... Για να το αποφύγουν, μαζί με όσα κρύβει κάτω απ'τα θεμέλιά του... Σημείο αποφυγής λοιπόν... Μη μπερδευτεί κανείς και σκαλώσει πάνω του... Δε θα μπορεί πια να φύγει... Κι αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να μείνει... Τί να κάνει εδώ μεσοπέλαγα;... Αγνάντι καλό όμως... Χωρίς βέβαια να έχεις κάτι ν' αγναντέψεις... Το μάτι χάνεται στα νερά... Όλα χάνονται στα νερά... Ακόμα κι η νύχτα που πέφτει πια... Σ' όποιο μέρος του κόσμου κι αν ήμουν, την ίδια νύχτα θα έβλεπα... Τι ανακούφιση κι αυτή... Ότι και να γίνει θα έρθει η νύχτα... Κι ο ήλιος το πρωί... Ότι και να γίνει θ' ανατείλει... Σταθερά σημεία... Πάλι καλά... Είναι σημαντικό να έχει κανείς κάτι σταθερό στη ζωή του... Εγώ είμαι τυχερή... Έχω το φάρο μου... Ακόμη ένα τσιγάρο γι' απόψε... Μόνη στο φάρο μου... Ολόκληρη τη μέρα σήμερα... Μισή φως, σκοτάδι μισή...

17/6/07

13 χρόνια πια λείπει ο Μάνος...



Ο Κώστας μου είπε γι'αυτό, μα δεν έδωσα σημασία εκείνη τη στιγμή... Και πριν από λίγο, πάλι μου το θύμισε... "Μπες στη σελίδα να διαβάσεις το κείμενο του Άρη του Δαβαράκη... Για το Χατζιδάκι... Αξίζει!"...

Ο Κώστας έχει εξαιρετικό γούστο. Το ξέρουμε αυτό, κάποια χρόνια τώρα που μας κάνει την τιμή να είναι φίλος μας... Κι είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω να έχει τόσες πολλές γνώσεις γύρω από κάθετί που αφορά τη μουσική και τη λογοτεχνία... Η προτροπή του λοιπόν να διαβάσω κάτι, είναι πολύ παραπάνω από πρόταση... Ξέρει πάντα τί προτείνει...

Και μπήκα! http://www.prosopa.com/ Και ναι! Ήταν θαυμάσιο! Ναι! Αξίζει! Πριν 13 χρόνια... 15 Ιουνίου... Έφυγε ο Μάνος ο Χατζιδάκις... Μπες να το διαβάσεις... Και να ακούσεις τη μουσική του Μάνου του Χατζιδάκι και πάλι...

Ευχαριστώ Κώστα...

Για τον πατέρα μου...

Κάπου διάβασα, πως σήμερα - ή εχθές - η μέρα είναι αφιερωμένη στον πατέρα... Είπα λοιπόν δυό γραμμές να γράψω για κείνον...

Επειδή όμως μου είναι πολύ δύσκολο να γράψω για έναν άνθρωπο που λατρεύω, μα δεν πρέπει να το ξέρει - διότι θα μου κάνει τη ζωή εξαιρετικά δυσκολότερη απ' ότι ήδη μου την κάνει... - λέω να αφήσω τους συνειρμούς ελεύθερους, να μιλήσουν για μένα...

Πρώτος συνειρμός λοιπόν, όταν διάβασα για τούτη τη μέρα, "Ο θάνατος του εμποράκου"... Θυμάμαι όταν είδα την ταινία, κάπου στην εφηβεία μου, δε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω... Περιέγραφε τον πατέρα μου. Τα άγχη και τους εφιάλτες του, την προσπάθειά του να αντιπροσωπεύει κάτι το δυνατό, το σταθερό, το ασφαλές... Και συνάμα το απόμακρο...

"Να νιώθεις την ανάσα του στο λαιμό σου, μα αν απλώσεις το χέρι να μην τον φτάνεις...".

Αυτός είναι ο πατέρας μου... Ο Αρχηγός μου... Αυτό θα τον περιέγραφε... Όταν ήμουν παιδί έτσι τον ένιωθα... Κι έπειτα, στην εφηβεία, θυμάμαι να αμφισβητώ κάθε του κουβέντα ... Κάθετί που έλεγε ήταν συντηρητικό, παλιοκαιρισμένο, λανθασμένο... Εγώ θα κάνω όπως νομίζω! Έτσι έλεγα... Μέχρι που συνειδητοποίησα πως κινιόμουν ακριβώς αντίθετα από κείνον, όχι γιατί έτσι νόμιζα, μα γιατί η άποψή του ήταν ο άξονας της ζωής μου...

Επέστρεψα από τη Γαλλία - ενώ ήμουν αποφασισμένη να μείνω μόνιμα εκεί - μετά από μια κουβέντα του σε κείνο το τηλεφώνημα που του είχα κάνει για να του το ανακοινώσω - πανέτοιμη να τον αντιμετωπίσω!... Δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Οι λέξεις του, ο τόνος της φωνής του, μένουν χαραγμένα στο νου μου όλα αυτά τα χρόνια... "Είσαι 26 χρόνων, είχε πει, και μπορείς να αποφασίζεις εσύ πια για τη ζωή σου! Μόνο πρόσεξε να μην την καταστρέψεις... Εγώ το μόνο που θέλω είναι να είσαι ευτυχισμένη!..."
Έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε, πατέρα... 11 χρόνια στην Ελλάδα... Εργάζομαι, προσπαθώ να συνεχίσω να μαθαίνω, προσπαθώ να ακολουθώ πάντα τα ιδανικά που εσύ μου δίδαξες... "Αίεν αριστεύειν", "Υπηρετείν", "Να σκέπτεσαι πριν κάνεις οτιδήποτε", "Μην άγεσαι και φέρεσαι"...

Πολλά μου έμαθε ο πατέρας μου... Μόνο ένα δεν κατάφερε να μου μάθει... Πώς να σχετίζομαι με το άλλο φύλο. Βλέπεις, αυτό ήταν εντελώς έξω από εκείνον... Εκείνος ήταν ζευγάρι με τη "μάνα"... Όχι με τη γυναίκα... Πάλι, δεν ξέρω... Αυτά ήταν τα δικά τους χωράφια. Εδώ δηλώνω άγνοια. Ποτέ δεν τους είδα σαν άντρα με γυναίκα. Σαν να μην ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα... Πάντα έβλεπα τη μάνα και τον πατέρα...

Το πρόβλημα είναι πως μεγάλο μέρος της ευτυχίας εξαρτάται από αυτήν ακριβώς την προσωπική σχέση με το άλλο φύλο... Έψαξα μέσα στην ψυχανάλυση να βρω άκρη... "Il n' y a pas de rapport sexuel" δίδασκε ο Lacan... Δηλαδή δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στα δυο φύλα... Οκ, δεν υπάρχει σχέση. Αλλά κάτι υπάρχει εκεί, ανάμεσά τους... Σύνδεσμος; Πάθος; Ανταλλαγή; Συντροφικότητα; Συνεργασία; Κοινά όνειρα; Ακόμη δεν το έχω ξεκαθαρίσει... Είναι σαν να μην έχω ιδέα συνειδητά... Ελπίζω ακόμη να ξέρει κάτι γι' αυτό το ασυνείδητο...

Όμως πατέρα, σήμερα, και κάθε μέρα, είσαι στο νού μου... Στην ψυχή μου... Πάντα ήσουν ο αγαπημένος μου... Από τότε που γεννήθηκα... Μικρή, όταν δυσκολευόμουν, όταν έπεφτα με το ποδήλατο - που εσύ μου έμαθες, όπως και τόσα άλλα -, όταν χτυπούσα, εκεί που τα άλλα παιδιά φώναζαν τη μαμά τους - λέξη απαγορευμένη και ευτελής για το σπίτι μας, όπου κυριαρχούσε το πληρέστερο "μάνα" - εγώ φώναζα τον πατέρα μου... Όλοι γύρω παραξενεύονταν... Δεν ήξεραν πως η μάνα πενθούσε την οικογένειά της χρόνια ολόκληρα... Δεν ήξεραν πως έχασε τη δική της μάνα - είχε χάσει τον πατέρα της που λάτρευε 3-4 χρόνια πριν - 28 μέρες πριν γεννηθώ... Δεν ήξεραν πως η μάνα απεχθανόταν τα μωρά... Τα σιχαινόταν, και τα σιχαίνεται, όπως μου εξήγησε γελώντας (...) όταν τη ρώτησα και την ξαναρώτησα, μη μπορώντας να πιστέψω στ' αυτιά μου...

Ο πατέρας μου... Εκείνον θυμάμαι όταν ψάχνω στις μνήμες μου ξαπλωμένη στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι... Με μάθαινε να σκαρφαλώνω, να σφυρίζω, να τραγουδάω δυνατά... Με πήγαινε στην παιδική χαρά τις Κυριακές... Ένιωθα τη δύναμη των χεριών και της ψυχής του, όπως έσπρωχνε την κούνια, να πάει όσο πιο ψηλά γινόταν... Αυτό ένιωθα πως ήθελε για μένα... Να πάω ψηλά... Στη σκέψη, στην ψυχή... Να γίνω χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία... Να προοδεύσω...


Δεν τα κατάφερα κι άσχημα... Έτσι δεν είναι πατέρα;... Μόνο που ακόμη δεν έχω καταφέρει να βγάλω άκρη με όσα νιώθω, κι όσα είναι σχετικά με την προσωπική μου ζωή... Ποτέ κανένας άντρας δεν θα είναι αρκετός για να σταθεί πλάι μου, στα δικά σου μάτια, πατέρα... Και ξέρεις, δεν αντέχω να σε στενοχωρώ... Όσο κι αν πάντα προσπαθώ να φαίνομαι δυνατή κι αποφασιστική, μπροστά σου, μέσα μου παραμένω εκείνο το μικρό κοριτσάκι, που έχει ανάγκη να δει στο βλέμμα σου ότι η κίνηση αυτή, ναι, ήταν πολύ σωστή, κι η άλλη όχι, δεν ήταν καθόλου σωστή...

Το κριτήριο ήταν πάντα το χαμόγελό σου πατέρα... Πάω στοίχημα ότι ποτέ δεν το κατάλαβες αυτό, ποτέ δε σου έχει περάσει από το μυαλό... Όταν χαμογελούσες, ο κόσμος ήταν στη θέση του, όλα ήταν καλά, μπορούσα να ανασάνω... Ήσουν ικανοποιημένος από μένα, και συνεπώς ήμουν ασφαλής, γιατί μ' αγαπούσες... Όταν έσβηνε το χαμόγελο στο πρόσωπό σου, τίποτα δε λειτουργούσε πια. Ψαχνόμουν να δω τι έκανα, πού έφταιξα, τί πρέπει να διορθώσω... Γιατί δεν άντεχα να υπάρχω αν δε μ' αγαπούσες... Και ξέρεις κάτι; Ακόμη έτσι νιώθω. Αλλά εσύ δεν θα το μάθεις αυτό... Γιατί πλέον είμαι στα 37 μου χρόνια και ντρέπομαι γι' αυτό... Γιατί πρέπει - ΠΡΕΠΕΙ - να στέκομαι στα πόδια μου...

Όλο το μπέρδεμα δημιουργήθηκε με την αρχή της εφηβείας... "Τώρα πια είσαι γυναίκα" ήταν ο τίτλος του βιβλίου που μου χάρισες στα 12 μου χρόνια, κι έπειτα απομακρύνθηκες... Λες κι έπαυα να είμαι κόρη σου από τη στιγμή που απέκτησα ταυτότητα φύλου... [Κι έπειτα αναρωτιέμαι γιατί κινήθηκα σαν αγοροκόριτσο... Γιατί απεχθανόμουν τις γυναίκες... Γιατί η έννοια γυναίκα υπήρξε πάντοτε τόσο προβληματική για μένα... Αχ...]

Δε νομίζω πως αντέχω να γράψω άλλο... Μόνο να σου πω πόσο πολύ σ' αγαπάω ήθελα πατέρα... Και πόσο μου λείπεις... Χρόνια πολλά εύχομαι να ζήσεις, και να είσαι όσο πιο ευτυχής αντέχεις... Υγεία εύχομαι και στιγμές που αξίζει να τις ζει κανείς για σένα... Με ευγνωμοσύνη για όλα όσα έκανες για μένα, με όλη μου την αγάπη και την εκτίμηση...



Η κόρη σου...

26/5/07

Φόρος τιμής...

"Φρόσω Χατζάκη said...

Η Αμαλία έφυγε από κοντά μας σήμερα τα ξημερώματα. Έφυγε ήρεμα, με μια πνοή. Οι γιατροί της και οι δικοί της άνθρωποι που ήταν συνεχώς δίπλα της φρόντισαν να μην υποφέρει καθόλου. Γνωρίζουμε καλά πόσο το ενδιαφέρον και η αγάπη που της δείξατε το τελευταίο διάστημα μέσα από τα μηνύματά σας, της δίνανε απέραντη χαρά και δύναμη για να αντέξει τις δύσκολες τελευταίες μέρες της. Η κηδεία της θα γίνει αύριο και με νέο μήνυμα αργότερα θα σας ανακοινώσουμε λεπτομέρειες για τον τόπο και το χρόνο.

Φρόσω Χατζάκη [κοινωνική λειτουργός]"

(από το μπλογκ της Αμαλίας Καλυβινού - http://fakellaki.blogspot.com -

Μπες σ'αυτό το blog να δεις πως λειτουργεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην Ελλάδα, και τι σημαίνει να παλεύεις για τη ζωή σου μέσα σ'αυτό σαν αξιοπρεπής άνθρωπος... Καμιά φορά αισθάνομαι μεγάλη ντροπή, κι άλλοτε απόγνωση, που εργάζομαι στο χώρο της υγείας... Ειλικρινά, δε μπορώ να ξεχωρίσω τη λύπη από το θυμό... Δεν έχω λόγια...)