6/7/07

Από μικρή φοβόταν το σκοτάδι...


Από μικρή φοβόταν το σκοτάδι. Της το'μαθε ο πατέρας της, κλειδώνοντάς την στην υγρή και γεμάτη ποντίκια αποθήκη. Το πάλεψε, μαζί με όλα τ' άλλα και κατάφερε να φοβάται περισσότερο τους ανθρώπους από το σκοτάδι. Κατάφερε ακόμη να τους ξεγελάσει όλους, ότι μεγάλωσε, κάπου εκεί γύρω στα τριάντα της. Να πάψουν πια να της ζητούν. Να πάψουν πια να θέλουν. Φίλιωσε με το σκοτάδι, χρειαζόταν βλέπεις ένα σύμμαχο. Κι άλλωστε, και μέσα της σκοτάδι κακοφόρμιζε.

Κι εκείνος ο κόμπος στο λαιμό δεν έλεγε να την αφήσει. Παρών σ' όλες τις στιγμές. Στις μασκαράτες, στις επαναστάσεις, στους έρωτες, στις αλητείες. Δώρο από τον πατέρα. Να φοβάται ήθελε εκείνος. Να μη φαίνεται, πείσμα στο πείσμα εκείνη. Πάλευε τους φόβους μαζί με τον κόμπο στο σκοτάδι. Και πώς αλλιώς; Πάλευε τους φόβους με πόλεμο, με επίθεση κατά μέτωπο. Ήταν ζήτημα τιμής, να μην παραδεχτεί. Ποτέ δε θα παραδεχόταν το σκοτάδι, τον κόμπο, το φόβο.

Δεν ανεχόταν την ήττα, εκείνη, η ηττημένη από πάντα. Να μη φαίνεται τουλάχιστον. Κάπου διάβασε πως ο φόβος έχει μυρωδιά. Από τότε πλενόταν με αρωματικά σαπούνια. Να κρυφτεί. Στο σκοτάδι. Που φοβόταν. Που λάτρευε. Να μην κλάψει. Κι αυτό ήττα λογιζόταν.

Όλο το πρόβλημα ήταν πως ο πατέρας ήθελε αγόρι. Προσπάθησε. Έβαλε τα δυνατά της να γίνει αγόρι. Η φύση της, η ίδια της η φύση την πρόδιδε με κάθε της ανάσα. Το σώμα της, κόντρα στο μυαλό, φούσκωνε. Απέκτησε κοιλάδες και βουνά. Έμοιασε της μάνας της. Η μάνα της σιχαινόταν τα μωρά. Σιχαινόταν τα παιδιά. Κι εκείνη, σιχαινόταν τη μάνα της. Δε μύριζε φόβο εκείνη. Μύριζε θυμό. Και κούραση. Και έχθρα. Μίσος. Κι αγάπη. Hainamoration της είπε μια μέρα ο αναλυτής της. Έτσι το ονόμασε ο Λακάν αυτό το συναίσθημα.

Πάλευε με το φόβο, με το θυμό, με το μίσος, με το σώμα της, με τους ανθρώπους. Πάλευε για να' χει το δικαίωμα αύριο να γεννηθεί ένα άλλο παιδί. Ένας άλλος. Αγόρι ή κορίτσι. Ότι πρόσταζε η φύση. Ότι ένιωθε το ίδιο μέσα του. Πέρα από προκαταλήψεις. Πέρα από φόβους. Για να' χει το δικαίωμα να μιλάει, εκείνο το άλλο παιδί. Όχι όπως εκείνη.

Μέχρι που κατάλαβε πως έτσι γινόταν η ίδια το θηρίο. Κατάλαβε πως η φύση της ήταν να επιθυμεί. Μόνο να επιθυμεί. Όχι να θέλει. Και πως το δίκιο και τ' άδικο δεν το όριζε εκείνη. Το όνομα του Πατρός. Εκείνος. Ο πατέρας. Πάλι μπροστά της. Συμβολικός. Αθάνατος νεκρός. Μνημείο του νόμου που πρέσβευε. Πώς να τα βάλει με το σύμβολο;

Σμήνος οι πατέρες γύρω της. Νοίκιασε το σώμα της σε χαμηλές τιμές. Να μην πάει χαμένο τουλάχιστον. Κι ας μην άξιζε. Χωρίς να την ενδιαφέρει. Να χαθεί στην απόλαυση. Να πάψει να επιθυμεί. Να ξορκίσει το ξένο. Να γίνει οικείο, μέσα από τον έρωτα. Μακριά από την αγάπη. Η αγάπη ήταν φόβος. Το διάβασε κι αυτό. Ο φόβος ήταν που ένωνε τους ανθρώπους. Μακριά λοιπόν από τον Άλλον. Και το πιο μακριά που βρήκε ήταν μέσα στον Άλλον. Να πάψει να φοβάται.

Κι εκείνη την ημέρα, για να νικήσει ξεκίνησε, παραδινόμενη. Μόνο που εκείνος δεν ασχολήθηκε με το σώμα, αλλά με την ψυχή της. Τη ρωτούσε, κι εκείνη μίλαγε. Όλη τη νύχτα μίλαγε. Κύλαγαν οι λέξεις, βροχή, στα μάγουλά της. Κύλαγαν στα βρώμικα σεντόνια του φθηνού ξενοδοχείου. Κύλαγαν στη μοκέτα, στους καθρέφτες, στα μάτια του. Εξημέρωση το λένε αυτό, διάβασε κάπου. Γιατί της το έκανε αυτό; Γιατί; Γιατί δε στάθηκε στο σώμα; Γιατί έπρεπε να πατήσει την ψυχή της μαθαίνοντάς την ν' αγαπάει;

Έπειτα όλα ήρθαν τρέχοντας. Βλέπεις ανέλαβε η φύση. Η ασθένειά του. Η δαμόκλειος σπάθη του θανάτου. Η αγάπη, λέει, πρόσταζε το χωρισμό. Απ’ την αρχή δεν την ήθελε την αγάπη. Τώρα γινόταν παραλογισμός. Πώς ξεγελάστηκε έτσι κι αφέθηκε; Πάλεψε, χωρίς να ξέρει και τι παλεύει πια. Πάλεψε την αγάπη. Πάλεψε το θάνατο. Πάλεψε την ψυχή του και τη δική της. Πάλεψε το σώμα της. Πάλεψε ακόμη και το μυαλό της. Μα ήταν αργά. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Κι αυτό κάπου το διάβασε.

Πάλεψε, πάλεψε, μέχρι που δεν έμειναν πολλά να παλέψει. Ότι έμεινε για να παλέψει ήταν όσα ένιωθε, όσα επιθυμούσε, δηλαδή την έλλειψη και τη μοναξιά. Της πήρε χρόνο. Πολύ χρόνο. Είπε να πεθάνει, μα τελικά κατάφερε να απονεκρώσει έναν-έναν τους νευρώνες. Μία-μια τις φαντασιώσεις. Να καθυποτάξει την επιθυμία στη νεύρωση. Τη νεύρωση στη λειτουργικότητα. Τη λειτουργικότητα στη χρησιμότητα. Να ζυγιάσει το θυμό με το φόβο. Να ισορροπήσει. Ή έτσι να φαίνεται. Στους άλλους. Σε όλους τους άλλους. Να συνεχίσει μια επίφαση ζωής. Πρόβαρε και δυο τρία χαμόγελα, από κείνα τα εγκάρδια. Κι όλα συνέχισαν να συμβαίνουν.

Προσπάθησε ακόμη και να βολέψει αυτόν τον καινούργιο φόβο, την αγάπη, στα ντουλάπια της ψυχής της. Πλάι στα επικίνδυνα δηλητήρια - λέξεις της μάνας της. Εκεί παράχωσε την αγάπη. Μα δεν ήξερε πως η αγάπη στοιχειώνει. Δεν ήξερε πως κάθε βράδυ, χρόνια μετά, θα πετάγεται ιδρωμένη στον ύπνο της. Δεν ήξερε πως θα παλεύει με τους εφιάλτες μιας αγάπης που έχει πεθάνει αιώνες πριν. Τίποτε δεν μπορούσε να παλέψει το θυμό που ένιωθε πια για τον εαυτό της.

Δε μπορούσε πια να νοικιάσει το σώμα της. Βλέπεις, το είχε σημάνει εκείνος με την αγάπη του. Πάει κι αυτή η διέξοδος. Προχώρησε λοιπόν μόνη. Εντελώς μόνη. Μέχρι την ημέρα που ήρθε ένας άλλος εκείνος. Χωρίς να τον περιμένει. Χωρίς να το θέλει. Διαφορετικός. Εντελώς διαφορετικός. Και συνάμα οικείος. Τρομακτικά οικείος. Πατέρας κι αυτός, όπως πάντα. Είχε χάσει τα πάντα. Και για να τα ξαναβρεί, ήθελε, λέει, να της δώσει τα πάντα. Γι' αυτό ήρθε, λέει, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι της ζητούσε. Κι εκείνη, τόσους πολέμους μετά, δεν αρνήθηκε. Ίσως η κούραση, ίσως το καθαρό του βλέμμα. Ίσως το μίσος, ή ο θυμός. Μπορεί και η αγάπη που είχε φυλάξει. Αν αγαπάς, αγαπάς. Έτσι είναι αυτά.

Και τώρα πάλευε τους εφιάλτες της, το θυμό και το μίσος, με όπλα το σκοτάδι, κι εκείνο το φόβο που λέγεται αγάπη. Τότε κατάλαβε πως τον εαυτό της πάλευε από την αρχή. Εγκλωβισμένη στον πατρικό νόμο. Καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τον ίδιο κύκλο κάθε φορά. Τον κύκλο της φαντασίωσης, του συναισθήματος και του νόμου. Ενός νόμου που κανείς δεν εγγυόταν, αυθαίρετου, ασύδοτου νόμου. Κι ο κόμπος εκεί.

Χορός γύρω της όλα. Οι εικόνες, οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα... Κι η επιθυμία ασίγαστη... Κι η ανάγκη της να πάψει πια να κυματίζει μεσίστια... Κι η αμφιβολία... Κι η ελπίδα... Κι ο θυμός... Που κι αυτός φόβος είναι, το βλέπει τώρα καθαρά... Γαϊτανάκι όλα χορεύουν γύρω της και δεν την αφήνουν να ησυχάσει τα βράδια. Παλεύει ανεμόμυλους, φαντάσματα παλεύει...

Και σκέφτεται συνεχώς... Και γράφει, γράφει... Τίποτε σοβαρό, τίποτε ουσιαστικό... Να βγάλει άκρη προσπαθεί... Να βρει έναν αξιόλογο επίλογο... Να μη μείνει το κείμενο χωρίς τέλος... Ή, αν μη τι άλλο, να μπορεί να βάλει μια άνω τελεία... Μα τόσον καιρό δεν τη βρίσκει... Κι η κούραση νικάει... Ούτε κι απόψε θα βρει την άκρη του νήματος...

Δεν υπάρχουν σχόλια: