
"Όλο τ'απόγευμα δεν είπα τίποτα, κρύβω τα λόγια μου μ' ένα τσιγάρο..."
Καθισμένος στο γραφείο του, ο καφές να'χει από ώρα παγώσει, σκαλίζει τα χαρτιά του. Κάπου εδώ ήταν, μα πού; Όχι ότι έχει κι ιδιαίτερη σημασία πια. Απλά, να υπάρχει... Έτσι κι αλλιώς εκείνη έφυγε κι αυτό δεν αλλάζει. Σταμάτα να το σκέφτεσαι! Σταμάτα να τη σκέφτεσαι! Δεν άξιζε, το είδες. Δεν ήταν για σένα. Δεν ήταν γενικώς. Δε μπορούσε, δεν ήθελε, ανάθεμα κι αν καταλάβαινε κι αυτή τί ήθελε. Μιά έτσι και μιά αλλιώς. Μιά κρύο και μιά ζέστη. Πώς να βγει έτσι άκρη;...
Στην αρχή τον είχε γοητεύσει. Ήταν διαφορετική απ'όλες τις γυναίκες που είχε ως τότε συναντήσει. Ο τρόπος που κάπνιζε. Ο τρόπος που καθόταν. Ο τρόπος που συζητούσε. Που παρέθετε το ένα επιχείρημα πλάι στο άλλο. Αψεγάδιαστος συλλογισμός. Αντρίκιος τρόπος, θα'λεγες, μα συνάμα τόσο ανεπιτήδευτα γυναικείος, τελείως δικός της τρόπος. Ο τρόπος που χτυπούσε τα πλήκτρα της γραφομηχανής, όταν έγραφε όλα εκείνα τα απίστευτα, υπέροχα κείμενα, με το αιώνια κρεμασμένο τσιγάρο στο στόμα, λες κι ήθελε να βγάλει όλο της το θυμό πάνω στα πλήκτρα. Κι όμως, τα κείμενά της άρτια. Οι λέξεις της, όπως τις ταίριαζε, κέντημα ζωγραφιά πάνω σε καμβά... Σταμάτα να το σκέφτεσαι! Σταμάτα να τη σκέφτεσαι!
Τα μάτια της. Ναι, αυτό ήταν. Η έκφραση των ματιών της, όταν του μίλαγε. Αυτό ήταν. Αυτό του έλειπε περισσότερο απ'όλα. Τον αποδεχόταν ισότιμα αυτή η έκφραση. Τον έκανε κι ένιωθε αρσενικό. Άντρας. Όλος ο υπόλοιπος συρφετός του απευθυνόταν σα να'ταν ακόμη παιδί. Ένα μεγάλο παιδί. Τον βόλευε βέβαια αυτό. Σαφώς και τον βόλευε. Δεν περίμενε κανείς τίποτα καλό από κείνον. Εκείνη όμως φαινόταν να πιστεύει σ'εκείνον. Και να περιμένει από κείνον τα πάντα. Και σα να μεγάλωνε όταν ήταν μαζί της. Σα να σοβάρευε κάπως. Και να σκεφτεί κανείς πως την περνούσε δεκαπέντε χρόνια...
Αυτό ήταν το καλύτερο. Αφού δε γινόταν αλλιώς. Αφού έτσι έγινε, έτσι έπρεπε να γίνει. Έτσι θα έλεγε εκείνη αν ήταν τώρα εδώ... Μα πού στην ευχή το έβαλε; Του το είχε χαρίσει επιστρέφοντας από κάποιο της ταξίδι. Το είχε λέει διαλέξει ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα. Ήταν το τέλειο δώρο. Έτσι το είχε πει. Το θυμάται πολύ καλά τη στιγμή. Το τέλειο δώρο για κείνον... Τον είχε ξαφνιάσει τότε. Το παράχωσε σ'ένα συρτάρι και το ξέχασε... Γιατί έφυγε; Τί διάολο έπρεπε να κάνει δηλαδή για να την κρατήσει; Οι φίλοι δεν βρήκαν λέξη να πουν. Τον κοίταζαν βουβοί. Λες και σιωπηλά τον κατηγορούσαν για ότι έγινε. Μα τί μπορούσε να κάνει;
Ή ζωή του ήταν στρωτή μέχρι που τη συνάντησε. Δουλειά, σπίτι, γκόμενες, ποτά και ύπνος. Μια χαρά. Όχι δεν ήταν μια χαρά. Ποιόν κοροϊδεύει; Ένιωθε συνεχώς μια έλλειψη. Ένα κενό. Λες και έλειπε ο ίδιος από την κατά τα άλλα στρωτή ζωή του. Τον εαυτό του του χάρισε εκείνη. Τον εαυτό του, όπως τον έβλεπε να καθρεφτίζεται στα μάτια της. Και μια πιθανότητα για ένα αύριο. Ένα πιο χρωματιστό αύριο. Πρέπει να σταματήσει να τη σκέφτεται. Δε μπορεί να δουλέψει απόψε με τίποτα.
Πρέπει να σκεφτεί λογικά. Δεν ήταν δα και τίποτα ιδιαίτερο. Μια γυναίκα ήταν. Και υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες. Έφυγε αυτή, θα έρθει μια άλλη. Μια καλύτερη. Μιά άλλη. Μιά ξένη. Θα εισβάλλει στη ζωή του και πάλι θα καταπιέζεται... Όχι! Δε θα είναι έτσι. Θα είναι γλυκιά και θα τον φροντίζει... Και θα την βαριέται... Σκατά! Εκείνη δεν την βαριόταν με τίποτα. Ήταν πάντα μια ξεχωριστή στιγμή όταν ήταν κοντά της. Ήθελε να είναι κοντά της. Δεν ήθελε να την κάνει όπως με κάθε άλλη γκόμενα που είχε συναντήσει πριν από κείνη... Ήθελε να είναι εκεί. Να τον τυλίγει η μυρωδιά της, τα χέρια της, η αγκαλιά της... Πρέπει να σταματήσει να σκέφτεται. Μα που διάβολο το'χει βάλει;
Δεν έχει χρόνο για όλα αυτά. Δεν έχει καιρό για σκέψεις και συναισθήματα. Ποτέ δεν είχε. Είχε τόσα πράγματα να κάνει. Τόσοι άνθρωποι βασίζονται σε κείνον. Εξαρτώνται από κείνον... Δε θα έπρεπε να τους έχει αφήσει να το κάνουν. Εκείνη το έλεγε διαρκώς. "Τους κάνεις κακό. Είναι σα να τους φυλακίζεις, δένοντάς τους πάνω σου. Και κάνεις κακό και στον εαυτό σου. Έρωτας και ελευθερία. Έτσι θα έπρεπε να είναι. Ελεύθεροι."
Ελεύθερη. Ήταν ελεύθερη. Εκείνη. Και τώρα πιο ελεύθερη από ποτέ. Πώς θα μπορούσε να κρατήσει μια τέτοια γυναίκα; Πάντα ένιωθε λίγος, τώρα νιώθει ένα τίποτα. Τον είχε προειδοποιήσει. Αν τουλάχιστον την είχε ακούσει... Μα πρέπει να σταματήσει να τη σκέφτεται. Δεν οδηγεί πουθενά όλη αυτή η άγονη σκέψη... Νάτο! Επιτέλους το βρήκε! Πέντε παρά είκοσι. Το πρωί. Κοίτα που σε λίγο ξημερώνει... Το μόνο που έχει μείνει πιά. Ο χρόνος. Το μόνο που δεν έχει πια εκείνη. Του χάρισε το χρόνο. Και το δικό της. Παραιτήθηκε από το χρόνο της. Σα να μην είχε τίποτε άλλο να του δώσει... Σα να μην είχε τίποτα άλλο να ζήσει στο επόμενο δευτερόλεπτο. Στα σκουπίδια. Να πάει στο διάβολο! Τί να τον κάνει πια το χρόνο;...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου